“Doe niet zo Don Draper-achtig, Jan”, liet mijn vrouw zich onlangs ontvallen

don_draper_wiki

Jon Hamm als Don Draper in Mad Man

Het tijdschrift Meta vroeg eind 2016 naar mijn favoriete films en series.

Lezen als ontspanning gebeurt enkel nog op vakantie. ‘s Avonds is er af en toe tijd om  met een half oog een televisieserie te volgen, het andere oog is gericht op dat andere beeldscherm. Maatstaf voor een goede serie: wanneer ik mijn laptop weg leg en mij volledig overlever aan het verhaal.

 

Wat is je favoriete serie aller tijden (en waarom)?

Moeilijk te zeggen, maar uiteraard zijn er de usual suspects “Breaking Bad” en “House of Cards”. Zelfs objectief gezien zijn dat superieure reeksen, na Bob Dylan, zal volgend jaar de nobelprijs literatuur naar Vince Gilligan en Beau Willimon gaan.

Daarnaast zijn er ook de verslavende reeksen als “Game of Thrones” en “Walking Dead”, zeer goed gemaakt, enorm spannend en verrassende twists en cliffhangers.  Reeksen die gemaakt zijn om te bingewatchen.

Ik kan ook genieten van de duistere Marvel-reeksen als “Daredevill” en “Jessica Jones”. En als fan van de gebroeders Coen is “Fargo” ook must see.  

Soms blijven die series ook hangen in het dagelijkse leven: “Doe niet zo Don Draper-achtig, Jan [“Mad Men”]” liet mijn vrouw zich onlangs ontvallen.

Toen ik met vrienden onlangs in zwaar weer op het IJsselmeer ging zeilen en stuiterend op de hoge golven ternauwernood een botsing met een andere boot konden ontwijken, keken we elkaar aan en zeiden gelijktijdig: “Das Boot”, verwijzend naar de spannende scène waarbij 2 duikboten een bijna aanvaring hadden. Om maar te zeggen hoe een reeks uit de jaren 80 in het geheugen van onze generatie gegrift staat.das_boot_ver1

Die reeks uit de jaren 80 (de bioscoopversie is de ingekorte versie), is het epische duikbootdrama van Wolfgang Peetersen. Je voelt gewoon de beklemmende atmosfeer en je beleeft de doodsangst van de personages. Het zou daarna nog jaren duren eer de toon van dit oorlogsverhaal geëvenaard kon worden.

Een decennium geleden was “Deadwood” zowat het beste wat op televisie te vinden was: Shakespeare vermomd als een spannende western. Dialogen die nooit meer geëvenaard werden. De tirades van Al Swearengen (Ian McShane) zijn een puur genot.

Bevergem” is volgens mij één van de beste Vlaamse fictie-reeksen ooit uitgebracht. Ik was geen fan van het typetje Freddy De Vadder, maar deze unieke reeks brengt het beste van de Vlaamse televisie boven: zelfspot, surrealisme en couleur locale.

Ik droom nog steeds van een Vlaamse crimireeks naar Scandinavisch  model, helaas … Gelukkig zijn de “Crimi Clowns” een uniek verschijnsel: een mix van Amerikaans “noir-cynisme”, Franse “Grand Guignol” en Nederlandse “blote borsten-fictie”, overgoten met Antwerpse spottende buitenissigheid. Crimi clowns was de hype van de killerclowns ver vooruit en is heerlijk over the top en zeer stout. Geef Luc Wyns een groot budget en hij levert een internationale topserie af.

Naar welk genre gaat je voorkeur uit?

house_of_cards_title_cardGeen bepaalde voorkeur, ik geef alles een kans. Zoals Raymond zong: “ik hou van veel muziekjes”. Elementen die ik, ongeacht het genre, op prijs stel zijn de complexiteit van de karakters en de originaliteit en onvoorspelbaarheid van het verhaal.

De reeksen kiezen we zeer rationeel. Een eerste indicator is de score op IMDB, een serie moet minstens 7,5 halen voor we starten met kijken en dan hanteren we de “10 minuten regel”: als we na 10 minuten niet overtuigd zijn, stoppen we ermee. Dat is echter nog geen formule voor succes.

We haken af wanneer het verhaal nergens naar toe lijkt te leiden, te honingzoet is, de scenaristen in herhaling vallen of de “suspension of disbelief” verdwijnt. In het jargon wordt dit laatste de “Jump over the shark” genoemd, naar een scène uit “Happy Days” waarin de reeks haar geloofwaardigheid verloor.

Dit had ik zeer sterk met reeksen als “True Blood” en “Lost”, die zeer sterk startten, maar daarna serieus bergaf gingen. De scenaristen leken na een eerste straffe seizoen de pedalen kwijt.

Andere reeksen deden het omgekeerd. “Dexter” was bij aanvang een gewoon goede reeks, maar werd gaandeweg steeds sterker. Ook de beste komische serie aller tijden, “Blackadder”,  groeide van jaargang na jaargang.

Eén van mijn favoriete reeksen van de laatste maanden was “Stranger Things”, niet alleen intrigerend en superspannend, het is ook een zeer leuke trip down memory lane voor mensen die in de jaren ‘80 jong waren (de muziek! de typografie! de referenties naar iconen uit die tijd!). Maar door het fantasy-thema hou ik mijn hart vast of het ook niet de weg opgaat van “Lost”.

Er zijn kei-goede series die ik toch niet uitkeek. Soms is daar moeilijk een vinger op te leggen, maar bij  “Rectify” en “Bloodline” lag de schuld bij mijn empathie. Dit zijn immers zeer pijnlijke familiale drama’s waar je moeilijk afstand kunt van nemen, deze verhalen knagen aan je ziel. Misschien heb ik toch dat tikkeltje escapisme in een verhaal wel nodig.

Welke serie ben je nu aan het volgen en wat vind je ervan?

Op dit moment volg ik “La Trève”, een ijzersterk Waals misdaaddrama, iets waar we in Vlaanderen jaloers kunnen op zijn. Daarnaast is er “Mr. Robot”, een psychologische thriller over een autistische hacker. Een reeks met een groot geek-gehalte. Het lijkt een trend: autisten doen het wonderwel goed op televisie, zoals Saga Noren in “The Bridge/Bron” of Rudy en Nico in  “Marsman”.

Welke (misschien minder bekende) serie kan je aanraden aan de META-lezers?

Waanzinnig grappig : de tekenfilmreeks “Archer” (nog steeds te zien op Acht, sorry Caz) en de relatiecomedie “Catastrophe”.

mv5bnmfjmmq1otctmty4yy00mtiwltkwnzctowrjmjewngmzmde5l2ltywdll2ltywdlxkeyxkfqcgdeqxvymzm2nzgznjm-_v1_Er is ook steeds meer straffe Europese fictie. Uiteraard hebben de scandinaven met The Bridge, Borgen en The Killing het pad geëffend, maar ook uit andere landen komen er sterke reeksen. De laatste tijd heb ik een liefde voor Italiaanse series opgevat (ideaal met een goed glas montepulciano d’abruzzo). “Gomorra” en “Romanzo Criminale” zijn gewoon must-see misdaaddrama’s. “1992”, reeds het uitspreken van de titel bezorgt me een taal-orgasme, is een originele blik op het Italië van 20 jaar geleden. Het schetst het tijdsgewricht waarin Berlusconi groot kon worden en AIDS welig tierde.

Het Engelse drama is ook reeds een tijdje herrezen uit zijn stoffige en belegen erfenis. Je merkt aan een nieuwe generatie dat ze hun trots opzij zetten en zich lieten beïnvloeden door Amerikaanse en Scandinavische collega’s: “Broadchurch” is één van de beste misdaaddrama’s van de laatste jaren en “Peaky Blinders” heeft zoveel coolness dat ze enorm hot is.

Welke serie ligt er nog op je te wachten?

Wil nog steeds de “Soprano’s” eens uitkijken, ik ben nooit verder geraakt dan de eerste jaargang. Ook The Wire, True detective, … liggen nog op het schap.

Heb je een grote dvd-collectie?

Nee, lange leve de digibox en Netflix. Ik heb nog prachtige films op dvd waar sinds jaar en dag het cellofaan onaangetast is.

Oorspronkelijk artikel: META 201609_ZoGezien

Over Jan

Informationmanager and Head of Library-services at Arteveldehogeschool. Loves an intellectual debate & a trappist-beer. Proud lefty.
Dit bericht werd geplaatst in Media en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s