Het geloof in de overwinning

Op vrijdag 6 december werd ik verkozen als voorzitter van sp.a Oost-Vlaanderen. Het werd een zinderende avond waarin alle militanten de hoofdrol speelden. Hieronder staat mijn speech.

De nieuwe én oude (onder)voorzitters.
vlnr Julien, Anja, Jan, Joris, Nathalie

Kameraden,

Voor het eerst sinds lang staan hier alleen maar basismilitanten, militanten als kandidaat voorzitter en ondervoorzitter. En dat is een goede zaak … Oost-Vlaanderen toont dat de basis belangrijk is voor het beleid van de partij en op die manier democratiseren we onze partij verder.

Het zijn wel grote schoenen, die we zullen vullen. Freya, Bart, Anja en Joris, jullie waren de afgelopen jaren voortreffelijke voorzitters, met passie, werkijver en bezieling.

Bedankt daarvoor! 

Ik wil me zeker niet meten met onze voorgangers of de mandatarissen, want ik heb niet het retorische talent van Joris, de eruditie van Anja, het strategische vernuft van Freya, de charme van Kurt en de sturm und drang-attitude van Conner, maar ik leg hier wel mijn engagement, mijn enthousiasme en mijn talenten op tafel voor de partij. Voor de partij waarop ik de afgelopen jaren verliefd geworden ben

Ik durf nu wel zeggen dat de sp.a mijn maitresse geworden is, want Inge zit ver in Duitsland. 

Je mag nog zo zot zijn van je lief, soms ben je het oneens, maar je kunt er veel van verdragen …  Wat ik in de afgelopen periode vooral geleerd heb, is dat je vooral goed moet kunnen luisteren naar je geliefde, over waar ze van wakker ligt en waar ze naartoe wil. 

Wat ik nu vooral besef, is dat die liefde niet zozeer naar de partijstructuren gaat, wel naar jullie, de mensen, de militanten, de vrijwilligers op het terrein, die dagelijks wroeten voor het welzijn van onze samenleving. Mijn kandidatuur draag ik op aan jullie!

Jullie zijn het hart van de partij, het sterke hart, en met een sterk hart kunnen we als we op de grond liggen altijd weer opstaan, opspringen.  

We gaan de nieuwe mensen in de partij soigneren, de vrijwilligers hun talenten laten botvieren en bruggen slaan met sympathisanten in andere organisaties.  We gaan nog veel meer doen, zoals je kunt lezen in onze intentienota’s.

Ik doe het ook voor onze mandatarissen in het Vlaamse en Federale parlement, in de provincieraad en tot in de kleinste gemeenteraad, die dagelijks knokken tegen egoïsme en onverdraagzaamheid. Jullie zijn de smoel van onze partij! De militanten staan achter jullie en zullen jullie vooruit stuwen. Jullie staan er niet alleen voor.

Tenslotte zijn er de longen van onze partij: de mensen die ons, de militanten en mandatarissen, zuurstof geven. De straffe medewerkers in de Speldenstraat en daarbuiten. Bedankt! We gaan jullie meer dan ooit nodig hebben.

Ik ben een verbinder en een verzoener, maar kan ook onverbiddelijk zijn als de nood het hoogst is. Weet dat ik altijd, binnen en buiten de partij, de stem van de kleine man, van de lokale vrijwilliger en van de basismilitant zal vertolken, hier in Oost-Vlaanderen en daarbuiten. 

Ik mag dan zelf geen enkele persoonlijke ambitie koesteren met deze functie, mijn ambities voor de partij zijn torenhoog. Samen met jullie bouwen we aan ons consequent socialistisch verhaal, aan het  vertrouwen bij militanten én bij iedereen in onze samenleving en vooral aan ons enthousiasme, strijdvaardigheid en het geloof in de overwinning. Want de Internationale zal morgen heersen op Aard.

En daar beginnen we vanavond mee!

Dank u wel

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Cohesie door buurtsport

Petanque
(bron: Wikipedia)

“Sport has the power to change the world. lt has the power to inspire. lt has the power to unite people in a way that little else does. lt speaks to youth in a language they understand. Sport can create hope where once there was only despair.”
Nelson Mandela

Sport is plezierig en is gezond. Er is meer: samen van sport genieten, zorgt tevens voor sociale integratie. Dat sport, en vooral kleinschalige buurtsport, een belangrijke maatschappelijke rol speelt, wordt door diverse internationale studies en good-practices bevestigd.

Daarom is het opzetten van lokale sportinitiatieven een kerntaak van elke overheid.

Sport wordt sinds de oudheid gebruikt voor  natievorming en inclusie. Toch zetten de huidige disruptieve tijden en de groeiende diversiteit onze samenleving voor extra uitdagingen. Xenofobie neemt nog steeds toe en nieuwkomers sluiten zich op in “parallelle samenlevingen”. Deze uitdagingen zijn al lang de grootstad ontgroeid, zodat ook de meest landelijke gemeente de handschoen moet opnemen. Sport is de universele taal om tot interculturele dialoog te komen, maar ook andere bevolkingsgroepen vinden door sport aansluiting in de samenleving: kansarmen (cfr. Belgian Homeless Cup), mensen met een handicap (G-sport), psychiatrie en verslavingen (sport- en bewegingstherapie), ouderen (seniorensport), …

Waarom is sport zo’n geschikt medium voor maatschappelijke integratie? Het fysieke aspect van sport zorgt dat we letterlijk dichter bij elkaar komen, iets wat in andere omstandigheden uitgesloten zou zijn. Taal is in de communicatie bij sport minder belangrijk omdat er universele waarden (zoals fair play), uniforme regels en normen gelden. Het gezamenlijk ervaren van overwinningen, nederlagen en emoties creëert een gevoel van gemeenschap. Nationaliteit, afkomst en religie verliezen aan belang.[1]

Ondanks inspanningen vinden deze doelgroepen nog te weinig hun weg naar de reguliere sportclubs. Financiële drempels, niet aangepaste werking en infrastructuur, maar vooral culturele verschillen staan dit in de weg. De financiële drempel voor kansarmen, het onverbloemd racisme tijdens wedstrijden en de weinige “G”-initiatieven tonen aan dat de integratie door sport geen evidentie is.

Iedereen is overtuigd van het heilzame potentieel van sport op de maatschappelijke gezondheid, maar over de ingrediënten voor succes is er veel minder consensus. Het blijft vaak een verhaal van trial and error. Blijkbaar is iedere context te verschillend voor een “one-size-fits-all”-aanpak. Sociale integratie is immers een langdurig en zeer gedifferentieerd proces. Daardoor leidt een uitrol van diverse kleine initiatieven tot een betere outcome.

Wat zijn volgens mij de voorwaarden tot succes:

  • Integratie mag dan het doel zijn van dit project, deze boodschap mag er evenwel niet vingerdik op liggen om elke vorm van contra-productief paternalisme te vermijden.
  • De infrastructuur uitwerken in co-creatie tussen specialisten, buurtbewoners en buurtwerkers.
  • Structurele verankering van dit project. Deze projecten hebben meestal tijd nodig om succesvol uit te groeien.
  • De projecten ook sociaal verankeren in de buurt, mede-eigenaarschap creëren bij de omwonenden en onderhoud en controle zo lokaal mogelijk houden. Werken aan betrouwbare en stabiele organisatiestructuren. Streven naar een actieve betrokkenheid van de buurtbewoners.
  • Zorgen voor een genetwerkte organisatie: deze infrastructuur en activiteiten staan niet los van andere lokale initiatieven, zoals jongerenorganisaties en sportclubs, maar ook onderwijs, vormingswerk, openbare bibliotheek, gemeenschapscentrum, horeca en winkels, …
  • Vanaf de opening van de infrastructuur ook sociale activiteiten laten organiseren, zoals buurtfeesten en barbecues
  • Leren van elkaar. Breng de verantwoordelijken van de lokale infrastructuren zoveel mogelijk samen, dit bevordert engagement en kennisuitwisseling. Wissel zoveel mogelijk ervaringen uit.
  • Zorg voor regelmatige evaluatie en opvolging, ook na het afronden van de projectperiode.
  • Financiële middelen zijn minder belangrijk dan menselijke hulpbronnen.

Lokaal sportbeleid is dus meer dan de broedkamers van atleten, ze zorgen voor een gezonde ontspanning voor tal van mensen. Competitie is een leuke bijkomstigheid, maar mag niet de essentie zijn in de sportbeleving. Gezonde beweging,  sportplezier en sociale cohesie moeten voorop staan, ook voor minder evidente doelgroepen.


[1] Hartmann, Herbert (2013). Integration Through Sport. Copenhagen: ISCA. Geraadpleegd op 08 september 2019 via http://isca-web.org/files/Integration%20Through%20Sport.pdf

Geplaatst in Lokaal beleid, visie | Tags: , | Een reactie plaatsen

De 5 E’s tot succes!

De kogel is door de kerk: ik stel me kandidaat als voorzitter van sp.a Oost-Vlaanderen. Hieronder schreef ik mijn intentieverklaring uit.

Beste kameraden,

Engagement is de rode draad gebleken in de halve eeuw van mijn bestaan. Engagement voor een socialere samenleving, gevoed door de woede over onrechtvaardigheid en door de dankbaarheid over onze verwezenlijkingen uit het verleden. 

Het socialisme is voor mij een tijdloze levensvisie en zal nooit verdwijnen. Onze partij heeft evenwel niet het eeuwige leven. Sp.a deed het de afgelopen jaren niet goed en moet hertimmerd worden. 

Omdat ik oprecht geloof in het vervellen van onze partij tot een oprechte en rechtlijnige socialistische beweging, wil ik hieraan bijdragen door mee aan het roer te staan van ons provinciaal bestuur. 

Mijn persoonlijke visie en ideeën heb ik samengevat in volgende E’s:

Engagement, Efficiëntie, Eendracht, Enthousiasme en Effectief Socialisme

Engagement:

Onze leden en sympathisanten zijn een belangrijke bron van kennis en helpende handen. Deze bron gaan we veel meer aanboren en ook beter soigneren. We ontwikkelen, eventueel in samenspraak met nationaal, een talentenbank, waarin we, op vrijwillige basis, de kennis en expertises van onze militanten verzamelen.  

We geven aan initiatieven van vrijwilligers ruimte, ondersteuning en een klankbord. De kersvers opgestarte vrijwilligerswerking is hiervan een mooi voorbeeld. Niet iedere militant kan met zijn engagement terecht in de eigen afdeling. Deze “thuisloze” leden betrekken we des te meer in de provinciale werking.  

Het doet deugd om op provinciale bijeenkomsten relatief veel jongeren te zien. Dit stemt hoopvol voor de toekomst en we gaan zorgen dat die jongeren en andere nieuwkomers zich snel om hun gemak voelen in onze werking. We werken met meters en peters om deze nieuwkomers wegwijs te maken in alle geledingen van onze partij. 

We zoeken bewust de grijze zones op tussen ons en de socialistische gemeenschappelijke actie, sociale organisaties en zelfs andere progressieve partijen. We beklemtonen wat ons bindt, meer dan wat ons scheidt. 

Efficiëntie: 

We zijn niet langer een grote en rijke partij. We zullen meer doen met minder. We stroomlijnen onze processen. De inzet van middelen maken we zo transparant mogelijk. We maken onze structuren horizontaler en verbreden het dagelijks bestuur met een actieve betrokkenheid van de parlementsleden en meer input vanuit de afdelingen. 

Een lokale verankering op provinciaal niveau blijft een must. De provincies vallen immers samen met de kieskringen en zijn ook de ideale schaalgrootte voor de facilitaire ondersteuning van de afdelingen. 

Alles wat gelezen kan worden, hoort niet thuis op vergaderingen. Op vergaderingen wordt er gedebatteerd, geleerd van elkaar en gewerkt. 

We versterken de communicatielijnen en de samenwerking met het nationale bestuur. De medewerkers van de mandatarissen zullen ingezet worden om de afdelingen, in deze tijden van schaarser wordende middelen,  te ondersteunen.

Eendracht: 

We zijn een collectief, geen verzameling individuen. Als we ons er opnieuw naar gedragen, gaan we opnieuw vooruit. We kunnen het niet genoeg beklemtonen: intern mogen we zwaar debatteren over de inhoud, extern stralen we eendracht uit.
“In een café waar gevochten wordt, komen geen mensen.”

De kieskring is provinciaal, toch staat de Oost-Vlaamse samenwerking vaak onder druk door regionale verschillen, deze regionale verschillen erkennen we en zullen we ook overstijgen. De principes van de lijstvorming leggen we zo snel mogelijk vast en de daadwerkelijke aanduiding van de kandidaten gebeurt in alle transparantie. 

Enthousiasme:

Dit is essentieel in onze werking. Enthousiaste mandatarissen zorgen voor enthousiaste militanten en omgekeerd. Onze partij zal enthousiasme uitstralen en dit zal zorgen voor een “winning mood”. 

We houden jaarlijks een laagdrempelig provinciaal congres, waar alle leden samen komen om elkaar te ontmoeten, te leren, samen projecten uit te werken en samen te feesten. Nieuwe leden krijgen hier speciale aandacht. 

Effectief Socialisme

De ultieme toetssteen voor ons handelen blijft natuurlijk het socialisme. Van mandatarissen, én van onze leden, verwachten we een hoge ethische standaard en het volgen van de statuten. Het provinciaal bestuur moet hierover waken en ingrijpen indien nodig. 

Socialisten geven het voorbeeld in de samenleving en dat kan alleen als we streng zijn voor onszelf. Door het gebrek aan voorbeeldfunctie in het verleden worden we nog steeds afgestraft. Door een effectief socialisme, niet alleen te prediken, maar ook te tonen, zullen we die beeldvorming keren en terug succesvol zijn. 

“De wereld steunt op nieuwe krachten
begeerte heeft ons aangeraakt”

Iets over mezelf:

mens- en resultaatgericht
dogmatisch in de visie, pragmatisch in de uitvoering
verbindend en verzoenend als het kan, doortastend als het moet
alles voor het algemeen belang
51 jaar
Getrouwd met Inge Moens
Vader van Maj, Free en Too
Werkzaam als leidinggevende in het hoger onderwijs
Voorzitter sp.a Regio Dender
Bestuurslid sp.a Berlare

Mijn, al dan niet stoute, meningen deel ik via janvanhee.net.

Samen met verschillende andere vrijwilligers schreef ik met veel enthousiasme mee aan een intentieverklaring over hoe we de provinciale werking willen  vernieuwen. Die wordt binnenkort gepubliceerd. 

Geplaatst in visie | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Opgelet dit is een conspiracy theory

Opgelet dit is een conspiracy theory

Op een avond in oktober in een rustig hoekje van het restaurant ’t Fornuis nippen 4 mannen van een te dure single malt. Filip had liever een frisse pint gedronken, maar wilde niet uit de toon vallen bij Bart, Theo en zijn voorzitter Tom.

“Laten we klinken”, scandeert Bart, “tegen eind 2020 gaan we eindelijk het land kunnen splitsen.”
“Hoe gaan we dat nu weer doen, Bart?”, lispelt Theo. De anderhalve fles Chateau Petrus speelt hem duidelijk parten.
Tom glimlacht meewarig en Bart zucht: 
“Jij gaat het Marrakesh-pact verwerpen.”
“Waarom? Dat is maar een vodje papier, niets om ons druk over te maken. Wij hebben al gezegd dat we hier mee akkoord zijn.” Theo probeert niet te struikelen over zijn woorden. 
“Omdat”, valt Tom Bart bij “we daarmee het migratiethema op de agenda kunnen zetten en jullie de regering kunnen laten vallen.”
“Met verhalen over die bruine kunnen we zeer makkelijk de bevolking bang maken.” klopt Filip zich op de borst. “En winnen we de verkiezingen in mei.”
Bart leunt genoegzaam achterover, laat de whisky walsen in het glas en zegt: “Daarna zorgen we ervoor dat niemand met ons wil regeren en dan zit alles geblokkeerd. Dan kunnen we niet anders dan de onafhankelijkheid, euh, het confederalisme als oplossing naar voor te schuiven.”

Geplaatst in Zwarte madam | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Stop de versnippering in het hoger onderwijs

In SamPol verscheen mijn bijdrage over de versnippering en de onnodige complexiteit van ons (hoger) onderwijs.

Cover Sampol mei 2019

Mijn visie is duidelijk: met dezelfde middelen kunnen we ons hoger onderwijs zelfs gratis aanbieden, maar dat betekent dat er fundamentele keuzes moeten gemaakt worden.

In het hoger onderwijs zorgt versnippering voor een toenemende complexiteit, een verspilling van middelen, een lage performantie, een extreem duur onderwijsmodel, en een verbrokkeling van expertise en talent. Laten we de beschikbare middelen efficiënter inzetten. Dan kunnen we, met de huidige financiering, hoger onderwijs zelfs kosteloos aanbieden.

De laatste weken vloeide veel inkt over de dalende kwaliteit van ons onderwijs. De ene studie volgde het andere rapport op. Een centraal eindexamen voor het secundair onderwijs kwam terug op tafel en het M-decreet werd in vraag gesteld. De grootste onderwijsstaking sinds jaren verhoogde de ‘sense of urgency’. De schoolfacturen in het secundair onderwijs stegen de afgelopen jaren met gemiddeld 200 euro. Ook de lamentabele toestand van de infrastructuur van de universiteiten werd op tafel gelegd.

Het publieke beleid van de laatste jaren was steeds gericht op ‘kurieren am Symptom’ en op kleine bijsturingen waardoor de complexiteit van ons onderwijs alleen maar toenam. In de laatste rush naar de verkiezingen worden nog vlug wat geldinjecties gegeven, zoals 50 miljoen voor het kleuteronderwijs of wordt nog snel een socialemediacampagne opgezet om het beroep van leerkracht opnieuw sexy te maken.

Maar over één van de belangrijkste oorzaken van deze terugval wordt niet gesproken: de organisatorische verbrokkeling en de gebrekkige schaalgrootte, op alle niveaus, van ons onderwijssysteem. Talent zit verspreid over een veelheid van instellingen. Diverse schotten staan tussen deze expertises.

Een campagne voor meer leerkrachten is één zaak, maar hen in het onderwijs houden een andere. Elke startende leerkracht zal het beamen, de beginjaren kunnen hels zijn: kleine opdrachtjes bij elkaar sprokkelen en hopen dat die opdrachtjes het jaar erop niet gedecimeerd worden zodat de hypotheeklening nog kan worden betaald. Versnippering is voor niemand een goede zaak: niet voor de instellingen, niet voor de studenten en niet voor de docenten.

Lees verder.

Geplaatst in visie | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Solidariteitsprijs voor Cecile Verdonck

Laureaat Cecile Veronck, kunstenaar Gerda Schelfhout, vertegenwoordigers van het Reumafonds (dr. Philippe Carron en Karlien Claes) en de bestuursleden.

Op 30 april werd in Berlare traditioneel Mei-avond gevierd, het Feest van de Arbeid en van de Solidariteit.
Tina Cabuy sprak volgende feestrede uit voor Cecile Verdonck, die van de progressieve organisaties in Berlare, Overmere en Uitbergen de jaarlijkse Solidariteitsprijs kreeg
.

Voor de vijfde keer reeds mogen de progressieve organisaties van Berlare, Overmere en Uitbergen de Solidariteitsprijs uitreiken. Met de Solidariteitsprijs zetten we een individu, een groep of een organisatie in de schijnwerpers die een opmerkelijke bijdrage geleverd heeft voor het welzijn van anderen in binnen- en buitenland.

De laureaat krijgt een kunstwerk van een lokale kunstenaar, dit jaar hebben we voor een werk van Gerda Schelfhout gekozen. Gerda is een bekende Berlaarse kunstenaar

In haar non-figuratief werk spelen lijnen, vormen, kleuren en vlakverdelingen de belangrijkste rol. Gerda volgde plastische kunsten aan het K.T.A. te Aalst en een specialisatie textielontwerpen aan het K.T.A. te Gent. Ze nam reeds deel aan diverse individuele en groepstentoonstellingen.

De vorige laureaten waren: Maria Beauprez, Fonds voor Kinderen van bij Ons, The Village en Greta Van Boven en Filip De Sutter.

Dit jaar gaat de prijs naar Cecile Verdonck voor haar werk voor het Reumafonds, of met de volledige naam het Fonds voor Wetenschappelijk Reumaonderzoek.

Cecile raakte als kind gefascineerd door het mooie handschrift van haar moeder en zou later die liefde voor het  schoonschrift doorgeven aan haar leerlingen van het lager onderwijs. Eén van haar oud-leerlingen, ons gemeenteraadslid en voorzitter Cindy Roelandt, raakte alvast door haar besmet met de liefde voor kunst en mooie teksten.

Later bekwaamde Cecile zich in de kalligrafie, de eeuwenoude kunst van het schoonschrift. Haar verzameling pennen is gigantisch. Daar bleef het niet bij: ze legt zich ook toe op graveren en portrettekenen. Ze blijft studeren aan de academie. Levenslang leren is bij haar geen ijdel woord.

Intussen exposeert ze op verschillende plekken in Vlaanderen en verkoopt ze tal van grote en kleine werken. Een hoogtepunt was de tentoonstelling van haar werk in de Sint-Pieter en Paulusabdij van Dendermonde tijdens het afgelopen najaar. Haar samenwerking met Herman Van Rompuy, gewezen voorzitter van de Europese Raad, gooide hoge ogen: zijn haiku’s werden nog mooier in het handschrift van Cecile. Ook de illustraties in het boek van  kunstkenner en sp.a-politicus, Luc Maddelein, zijn schitterend. In Berlare zijn dan weer haar hand getekende postkaarten, die ze verkoopt op diverse gelegenheden, zeer populair. Iedereen is steeds welkom bij Cecile thuis (Brielstraat 3, bus 3, 09/ 367 75 81) om wenskaarten of gekalligrafeerde cadeautjes uit te kiezen.

Ondanks dit succes als kunstenaar gaan de opbrengsten van haar werk integraal naar het Reumafonds. Reuma is een ziekte, die haar familie niet gespaard heeft. Met haar bijdrage wil ze het wetenschappelijk onderzoek naar de ziekte ondersteunen. Het Reumafonds, lid van de Koning Boudewijnstichting, ondersteunt vooral het onderzoek, waarin de farmaceutische industrie niet geïnteresseerd is.

Het Reumafonds bestaat dit jaar 20 jaar. Een uitgelezen moment om Cecile én het Reumafonds in het zonnetje te zetten. Aan deze Solidariteitsprijs hangt, helaas, geen geldsom, maar de opbrengst van onze volgende Kerstmarkt gaat alvast naar het Reumafonds.

Mag ik vragen om Cecile, haar familie, Gerda Schelfhout, de mensen van het Reumafonds en onze bestuursleden naar voor komen voor de plechtige overhandiging en het fotomoment.

Geplaatst in Berlare | Tags: , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Vrouwendag: een pleidooi voor een Emilie Claeys-plein in elke gemeente

emilie-claeysbeeld1
Emilie Claeys

Emilie Claeys was niet de typische suffragette van eind negentiende eeuw. Ze was niet de belezen bourgeois dame in couture-kleren, grote hoed en een vosje rond de schouders, die de rebellie preekte om haar verveling en muffe thuissituatie te ontsnappen. Die wilden vooral dezelfde politieke rechten als hun rijke echtgenoot.

Neen, Emilie Claeys was een ware feministe, woest door het sociale onrecht bij de vrouwen uit de armere lagen van de bevolking. Ze maakte naam met haar strijd voor het welzijn en de sociale rechten van de arbeidersvrouwen. Zelf was ze van zeer bescheiden Gentse komaf, maar met veel branie baande ze zich een weg in de mannenwereld van de negentiende eeuw.

Opgegroeid in een arbeidersgezin, waar de vader vroeg gestorven was, ging ze snel aan de slag als spinner en als dienstmeid. Haar gevoel voor rechtvaardigheid liet haar snel botsen met haar mannelijke bazen: de toestand van de vrouwelijke arbeiders was immers nog erbarmelijker dan bij hun mannelijke collega’s. Zelf werd ze moeder van 2 buitenechtelijke kinderen bij een man, die hoger op de maatschappelijke ladder stond en zijn verantwoordelijkheid ontliep. Redenen genoeg om de barricaden te beklimmen voor gelijke rechten en financiële onafhankelijkheid.

“Wij werken 12 tot 13 uren op de fabriek, ’s avonds nog 2 tot 3 uren t’huis, dat maakt een totaal van 14 tot 16 uren arbeid daags, juist de helft teveel om krachtig en gezond te blijven. (…) Alhoewel wij op het werk in vele gevallen den arbeid der man verrichten, worden wij maar half zoveel betaald, niet omdat wij minder of slechter werk leveren, maar alleen omdat wij vrouwen zijn.”
(Bron: Rosavzw.be)

In 1886 werd ze voorzitster van de Socialistische Propagandaclub voor Vrouwen in de schoot van de Belgische Werkliedenpartij en begon over vrouwenrechten te publiceren. Ze klom op in de partij, maar ook bij socialisten was niet iedereen klaar voor de emancipatie van de vrouw. Haar publicaties over geboortebeperking en voorbehoedsmiddelen werden door haar kameraden met een scheef oog bekeken en belandden op de index van de Katholieke kerk.

emilie-claeysbeeld2
“De Vrouw” het tijdschrift dat Emilie Claeys en Nellie Van Kol samen uitgaven.

Voor Emilie gingen feminisme en socialisme hand in hand, maar daar waren een pak kameraden nog niet van overtuigd. De gespannen relatie tussen de feministische fractie en het mannelijke establishment binnen de partij zou nog lang duren. De uitval van Louis Major naar Nelly Maes in de Kamer van Volksvertegenwoordigers, “Wijven moeten niet zoveel complimenten maken” , dateert van 1972.

Gelukkig is er sindsdien veel veranderd: sp.a spant de kroon met het record aan vrouwelijke lijsttrekkers naar de verkiezingen van 26 mei toe en onder impuls van Zij-kant en Inga Verhaert wil de partij in grondwet laten verankeren dat de uitvoerende machten nooit uit meer dan 60% van hetzelfde geslacht mogen bestaan.

Emilie sprak voor internationale congressen, stichtte met Nellie Van Kol de Hollands-Vlaamschen Vrouwenbond en was zelfs een tijdlang de uitgeefster van de Vooruit, de socialistische krant.

“Wij, vrouwen, hebben dus een dubbelen strijd te voeren. Wij hebben ons niet alleen vrij te maken tegenover de kapitalist-uitbuiter, maar ook tegenover den alleenheerschenden echtgenoot. Dien strijd zal hardnekkig en nijdig zijn, want oeroude gebruiken zijn zoo gemakkelijk niet uit de weg te ruimen.”

Na een moddercampagne tegen haar persoon trok ze zich terug uit het publieke leven en verdween helaas in de nevelen van de tijd.

Tijd voor rehabilitatie en laten we minstens een plein met haar naam eren zodat we niet vergeten welk fundament ze legde voor de ontvoogding van de vrouwen én de zwakkeren in onze samenleving.

Geplaatst in Geschiedenis | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Waarom Joke een te gemakkelijk doelwit was …

Dit artikel verscheen ook op 7 februari op Apache.be onder de titel: Klimaatministers zijn te gemakkelijk doelwit

Joke Schauvliege
Bron: wikipedia

Minister van Leefmilieu Joke Schauvliege verloor de pedalen, begon te doddelen, vertelde Trumpiaanse nonsens en moest opstappen. Gewoon domheid? Een lapsus? Stress? Had haar legendarische olifantenvel het uiteindelijk begeven?

Het was een feit dat ze een kop van jut was op de verschillende klimaatmarsen. Haar weinig daadkrachtig beleid, enkele domme uitspraken en haar link met de agro-industrie deden haar geen deugd.

De betogingen van de Belgische BosBrossers en de afgelopen klimaatmars in Brussel haalden The Washington Post, BBC-news en Time-magazine. De Belgische publieke opinie loopt voorop in de strijd voor een betere wereld en een toekomst voor onze kinderen. In 2015 schreven 350 Belgische wetenschappers een open brief om tot onmiddellijke klimaatactie over te gaan. Afgelopen week ondertekenden 3.400 Belgische academici een update van deze oproep.

Dat staat in schril contrast met de onmacht van onze 4 (!) bevoegde ministers. Hun pogingen om het protest te recupereren waren ronduit zielig. Eerder moesten ze al toegeven dat ze hun geoogde klimaatdoelstelling niet zouden halen.

Toch is het al te gemakkelijk om enkel de Vlaamse en Federale regeringen met de vinger te wijzen.

Eén beleidsniveau houdt zich angstvallig stil: de meeste gemeentebesturen weten dat ze minstens evenveel boter op het hoofd hebben. Klimaatveranderingen laten zich ook op lokaal vlak voelen, maar weinig gemeenten zetten het klimaat daadwerkelijk op de politieke agenda.

We voelen de klimaatveranderingen tot in het kleinste dorp en het gemeentelijk beleid wordt met de gevolgen geconfronteerd. Die gevolgen zullen alleen maar groter worden …

Op natuurijs schaatsen zat er de laatste jaren niet meer in. De druiven en de vijgen doen het goed in onze tuin. Warmere zomers zijn misschien leuk, maar er zijn ook minder leuke veranderingen: we zullen bijvoorbeeld steeds meer stormen te verwerken krijgen. In onze gemeente kwamen de Sigma-werken aan de Schelde juist op tijd om de Sinterklaasstorm in 2013 en Dieter in 2017 te weerstaan.

Onze eigen landbouwers en kwetsbare personen zijn de eersten om de veranderingen te voelen. Onze warme zomers worden iets té en nog meer hittegolven staan ons te wachten. Het World Weather Attribution (WWA) en andere organisaties toonden aan dat deze toenemende hittegolven gelinkt zijn aan de klimaatsopwarming. De komende jaren verdubbelt de kans op extreme hitte, in Spanje is die kans zelfs het tienvoudige. Het zal niet alleen zweten zijn, voor veel mensen wordt het wel zeer ongezond. De hittegolf in de zomer van 2003 zorgde in Europa voor 70.000 vroegtijdige overlijdens. Tegen het einde van deze eeuw zullen dat in Europa jaarlijks 150.000 zijn. Volgens het Wetenschappelijk Instituut Volksgezondheid zorgde de hittegolf van juni 2017 voor 235 extra overlijdens in Vlaanderen. OCMW’s rollen de noodzakelijke hitteplannen uit voor ouderen en zieken.

De droogtes van de afgelopen zomers waren voor de landbouw een ramp: oogsten mislukten en bij de gezinnen kwam de watervoorziening in het gedrang.

De Klimaatcoalitie (en nationaal platform bestaande uit een zestigtal leden uit de milieubeweging, de noord-zuid-beweging, vakbonden en sociale organisaties) wijst de weg, het immers allang duidelijk welke beleidsmaatregelen er nodig zijn:  het stopzetten van fossiele subsidies, inzetten op groene jobs, het invoeren van CO2-taks, resoluut gaan voor steden op mensenmaat, lokale transitie-initiatieven volop steunen, ademruimte geven aan alternatieve energieprojecten, investeren in duurzaam vervoer, lokale landbouw heroriënteren er herwaarderen, …

Hier kunnen ook de lokale besturen aan bijdragen, toch? Hoeveel gemeentebesturen hebben de burgemeestersconvenant voor klimaat en energie of de Statiegeldcoalitie ondertekend? De helft? Welke gemeente heeft daadwerkelijk klimaatbeleid ontwikkeld?

Ik rij dagelijks meer dan 40km met de fiets naar en van het werk, maar in mijn eigen gemeente verplaats ik mij vaak met de wagen door een volslagen gebrek aan veilige fietsstallingen. Om maar te zeggen, op gemeentelijk vlak is werk aan de winkel, veel werk.

Gemeenten moeten gerichte actie ondernemen en een concrete strategie voorleggen om hun gemeentediensten klimaatneutraal te maken. Enkele CNG- of elektrische voertuigen voor het gemeentepersoneel zullen het verschil niet maken.

Het is allemaal niet zo moeilijk en duur, hoor:

  • Een duurzaamheidscoördinator kan het gemeentebestuur ondersteunen om in te zetten op duurzame energie en goederen, een maatregel die op termijn een pak centen (onze belastingen) kan besparen.
  • Invoering van een duurzaamheidsclausule in gemeentelijke bestekken: hoe dichter een onderneming bij de gemeente gevestigd is, hoe meer kans die krijgt op de gunning van de opdracht. Dit is niet alleen beter voor het milieu (minder gereden kilometers), maar zal ook de lokale ondernemers meer kansen bieden.
  • Een convenant afsluiten met de handelaars om plastic zakjes te weren en ander verpakkingsmateriaal zoveel mogelijk te vermijden.
  • Bewoners stimuleren om aandeelhouder te worden in bedrijven die propere energie produceren.
  • Bedrijven aantrekken of stimuleren die inzetten op hernieuwbare energie, circulaire economie en milieuvriendelijke producten en diensten.
  • Winkelen met de fiets of te voet stimuleren door aangepaste infrastructuur en veilige fietsstallingen.
  • Autodelen, ook in kleinere gemeenten, faciliteren
  • Natuur-, milieu- en klimaateducatie activeren op school en in verenigingen.
  • Bewustwordingscampagne en aanzet tot kleine maatregelen die de inwoners zelf kunnen aanpakken, zoals b.v. geen auto’s bij scholen stationair laten draaien bij scholen.
  • Installeren van vaste fijnstofmeters om zo inwoners bewuster te maken van deze problematiek.
  • Inzet van fietskoeriers en bakfietsen bij de eigen diensten.

Vul maar aan. Allemaal kleine stappen op maat van kleine gemeenten, die een groot verschil kunnen maken. Toch is er, enkele uitzonderingen niet te na gesproken, weinig ambitie te merken bij de nieuwe bestuursploegen.

Iedere stap, hoe klein of lokaal ook, op weg naar een betere wereld is een goede stap!

Beste BosBrossers, vraag uw eigen gemeentebestuur wat het doet voor het milieu en het klimaat. Niet in mooie woorden, niet met ronde tafels of werkgroepen, niet met vuistdikke visieteksten, de perfecte excuses om niets te doen. Neen, het warm water hoeft niet heruitgevonden te worden, het denkwerk is klaar, gemeentebesturen zijn het best geplaatst om met kleine maatregelen het verschil te maken. Een gemeentebestuur beschikt immers over een arsenaal aan mogelijkheden om snel werk te maken van een klimaatneutrale gemeente. Het enige wat echt nodig is, is politieke moed.

Beste BosBrossers, richt uw pijlen niet alleen op Joke, maar ook op je burgemeester. Iets dichter bij huis, daarom misschien iets gevoeliger. Misschien ken je je burgermoeder of -vader wel persoonlijk, maar hou je je daarom niet in.

Eis die politieke moed van uw nieuwe gemeentebesturen, zorg dat zij het schuldig verzuim van hun voorgangers tenietdoen. Werk aan de winkel om op lokaal vlak de wereld te redden.

Jan Van Hee

een eco-socialistisch militant

Geplaatst in Lokaal beleid, visie | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

BosBrossen in Berlare

De Paardenweide in Berlare

De betogingen van de Belgische BosBrossers en de afgelopen klimaatmars in Brussel haalden The Washington Post, BBC-news en Time-magazine. De Belgische publieke opinie loopt voorop in de strijd voor een betere wereld en een toekomst voor onze kinderen.
Dat staat in schril contrast met de onmacht van onze 4 (!) bevoegde ministers. Hun pogingen om het protest te recupereren zijn ronduit zielig.
Toch is het al te gemakkelijk om enkel de Vlaamse en Federale regeringen met de vinger te wijzen. Op lokaal vlak is er immers ook veel mogelijk.
Dit schreef ik reeds een jaar geleden: Bij storm en ontij: klimaatverandering in de Donkgemeenten.
De oogst van de afgelopen legislaturen is bijzonder mager! Enkele CNG- of elektrische voertuigen voor het gemeentepersoneel zal het verschil niet maken. Andere gemeenten gaan nemen wel gerichte actie en werken aan een strategie om hun gemeentediensten klimaatneutraal te maken. In Berlare blijft het tot op heden zeer stil.
In het programma van sp.a-Groen stonden wel tal van concrete maatregelen om ook op lokaal vlak te werken aan het klimaat:

  • Een duurzaamheidscoördinator zal het gemeentebestuur ondersteunen om van Berlare een duurzame gemeente te maken. Inzetten op duurzame energie en goederen maakt niet alleen van onze wereld een betere plek, maar zal ons op termijn ook een pak geld besparen.
  • Invoering van een duurzaamheidsclausule in gemeentelijke bestekken: hoe dichter een onderneming bij Berlare gevestigd is, hoe meer kans ze krijgt op de gunning van de opdracht. Dit is niet alleen beter voor het milieu (minder gereden kilometers), maar zal ook de lokale ondernemers meer kansen bieden.
  • Een convenant afsluiten met de handelaars om plastic zakjes te weren en ander verpakkingsmateriaal zoveel mogelijk te vermijden.
  • Het ondertekenen van de Statiegeldalliantie en het burgemeestersconvenant voor klimaat en energie.
  • Natuur- en milieu-educatie activeren op school en in verenigingen.
  • We gaan bewoners stimuleren om aandeelhouder worden in bedrijven die propere energie produceren.
  • Bedrijven aantrekken of stimuleren in eigen gemeente die inzetten op hernieuwbare energie en andere milieuvriendelijke maatregelen
  • Structurele oplossingen bieden voor gekende en steeds terugkerende overstromingsoverlast
  • Installeren van vaste fijnstofmeters om zo inwoners bewuster te maken van het gevaar van fijn stof. Provinciaal Centrum voor Milieuonderzoek van de provincie Oost-Vlaanderen leent apparatuur uit om roet te meten en kan ondersteuning geven om de luchtverontreiniging in straten in beeld te brengen met het CAR-model. Ook zijn er meetcampagnes mogelijk met passieve staalnames voor NO2.
  • Bewustwordingscampagne en aanzet tot kleine maatregelen die de inwoners zelf kunnen aanpakken, zoals b.v. geen auto’s bij scholen stationair laten draaien bij scholen.
  • Zwaar verkeer sturen, sluipverkeer detecteren, voorkomen en beboeten
  • Meer groenaanplantingen op scholen.
  • Het burgemeestersconvenant voor het Klimaat ondertekenen.
  • Een gemeentebestuur heeft ook een voorbeeldfunctie: investeren in een eigen “proper” wagenpark, isolatie, verwarming, fietskoeriers, keuze van de juiste nutspartners…
  • Nieuwe vormen van ondernemen in de circulaire economie stimuleren.
  • Winkelen met de fiets of te voet stimuleren door aangepaste infrastructuur en veilige fietsstallingen.
  • Een ruil- en geefwinkel waar iedereen welkom is, gekoppeld aan een repair-café, waar vrijwilligers voorwerpen herstellen.
  • Het faciliteren van een fietsbibliotheek, in samenwerking met de lokale fietshandelaars en de fietspoetsdienst, waar kinderfietsen kunnen ingeruild worden voor een groter model.
  • Een autodeelproject faciliteren in onze gemeente
  • Onze wegen fiets- en wandelvriendelijk maken.
  • Snelheidsvertragende oplossingen in straten die leiden naar scholen, zoals het inrichten van fietsstraten, waar auto’s te gast zijn.
  • Veilige en droge fietsstallingen overal in de gemeente. Dit zal de lokale handel en horeca ook stimuleren.

Het staat andere partijen vrij om onze ideeën over te nemen. Iedere stap, hoe klein of lokaal ook, op weg naar een betere wereld is een goede stap!
Beste Berlaarse BosBrossers, vraag uw eigen gemeentebestuur wat ze doen voor het milieu en het klimaat.

Geplaatst in Berlare, Lokaal beleid, visie | Tags: , | Een reactie plaatsen

Culturele nominatie voor Collectief Decorum

Dit is de laudatio, die ik uitsprak voor de culturele nominatie voor het Collectief Decorum op de Receptie van de Cultuurraad op zondag 20 januari 2019.

In groot Berlare worden we verwend met lokale toneelgezelschappen. Pantarhei en Hand in Hand zijn waarschijnlijk de bekendste, maar ditmaal breken we een lans voor een relatief jong buitenbeentje: … Collectief Decorum.

Een gezelschap dat steeds een voorstelling op poten weet te zetten met een budget van …  0 euro, want de opbrengsten gaan altijd naar het goede doel.

Een gezelschap dat 10 jaar geleden van start ging met 9 kerels met een chiroachtergrond en 3 andere enthousiastelingen. Een gezelschap dat sindsdien halsstarrig weigert een formele structuur uit te bouwen. Geen voorzitter, secretaris of penningmeester, het woord collectief in de naam staat er niet voor niets.

Een gezelschap dat het niet moet hebben van dijenkletsers of artie-fartie-toneel, wel van stukken met een maatschappelijke relevantie of die mensen laten nadenken. Geen indrukwekkende decorwissels of special effects, wel tonnen engagement en spelplezier, op smaak gebracht met een snuifje cultureel anarchisme.

In het verleden kregen stukken als De Vrek, Zustergebroed en Lysistrata dit sausje over zich heen. Voor hun laatste voorstelling waagde bezieler Dirk zich voor het eerst aan een eigen tekst: Amandine.

Vergelijkingen lopen vaak spaak, maar Collectief Decorum is toch een beetje onze eigenste “Internationale Nieuwe Scène”. …  Dirk, wanneer waag jij je aan Mistero Buffo van Dario Fo?

De culturele nominatie krijgen ze vandaag voor Journey’s End, een stuk waarmee ze 10 jaar geleden debuteerden en dat ze in maart hernamen met een groot deel van de originele cast.

De oude schrijnwerkerij van Meubels De Sutter, gebouwd in 1918 (!), werd omgetoverd tot een kazemat uit de Eerste Wereldoorlog. De Engelse soldaten wachten daar in angst en onzekerheid het grote Duitse offensief af. Op 21 maart 1918 deed het Duitse leger immers nog een ultieme poging om de kansen te keren.

Normaal zijn de vertoningen van Collectief Decorum in november, voor dit stuk kozen ze er voor om de opvoeringen te laten doorgaan dag op dag honderd jaar na de feiten.

Het stuk van R. C. Sherriff verhaalt, door de kracht van dialoog, de gruwel, de spanning, maar ook de menselijkheid en de humor in de loopgraven in het laatste jaar van de Eerste Wereldoorlog.  Met Journey’s End schreef Sherriff zijn eigen ervaringen in de loopgraven van zich af, het stuk is inmiddels 90 jaar oud. Toch bewijzen een mooie verfilming uit 2017 en de sterke interpretatie door Collectief Decorum dat het stuk nog niets van haar kracht verloren heeft.  

De boodschap blijft actueel: het zijn niet de aanstokers en de hoge piefen die lijden onder het oorlogsgeweld, het zijn de kleine garnalen, zoals Hardy, Osborne en Stanhope toen in Flanders Fields. Nu heten ze Labiba, Azmi en Ahmad. Mosul of Raqqah zijn het Ieper van vandaag.


De opbrengsten van dit toneelstuk waren ten voordele van Finado, die deze voorstellingen tot ver buiten Berlare bekend maakte. In een schooltje in Addis Abeba hangt er nu een bordje “met dank aan Collectief Decorum”.

Collectief Decorum, ook wij danken jullie voor jullie cultureel en maatschappelijk engagement.

Mag ik vragen aan schepen An Van Driesche om de culturele nominatie te overhandigen.

Geplaatst in Berlare | Tags: , | Een reactie plaatsen