Mobiliteit in onze gemeente: mag het iets meer zijn

Mobiliteitsproblemen worden vaak geassocieerd met “te veel”: files, overvolle treinen en dichtslibbende stadskernen. Iets wat vooral in verstedelijkte omgevingen voorkomt, hoewel de files in Overmere er op dit moment ook mogen zijn.

In onze omgeving gaat het vooral over “te weinig”: vooral het aanbod van het openbaar vervoer laat te wensen over en staat onder druk. In Zele sloten de loketten van de NMBS.

partition_of_punjab2c_india_1947

Trein in Punjab 1947

Het aanbod van de Lijn in onze gemeente is trouwens ook niet om naar huis te schrijven. De Lijn moet én kan beter. Basismobiliteit moet immers een grondrecht blijven en niet vervangen worden door de goodwill van een (te) liberale overheid, die denkt aan de inzet van Uber-taxis.

colorful_bus_pakistani

Bus in  Pakistan

Tot voor kort was er geen tegemoetkoming voor de Buzzypas of Omnipas (de zogenaamde derdebetalerregeling) door de gemeente, zoals dit wel het geval is in veel andere gemeenten.

Een klein jaar geleden werd in de gemeenteraad een minimale tegemoetkoming goedgekeurd voor jongeren die met de bus naar school gaan, niet meer dan een habbekrats, maar hopelijk een eerste stap. Het gemeentebestuur komt voortaan tussen voor 10% in het abonnement Buzzy Pazz. De gemeente maakt daarvoor 20.000 euro vrij. Ter vergelijking de doortocht van de Ronde van Vlaanderen kost de gemeente 40 000 euro. Het was trouwens ook pas na lang aandringen van de oppositie dat deze troostprijs er kwam.

De tien procent (of 75% voor kansarmen) tegemoetkoming door de gemeente voor 12 tot 18-jarigen én de complexe procedure om ze te verkrijgen is echter een schijntje vergeleken met de andere gemeenten. In Berlare kunnen enkel scholieren genieten van deze korting, en niet de studenten, dat was ook niet voorzien in het geautomatiseerde aanbod van de Lijn, zodat mensen met de papieren, die ze eerst op de gemeente haalden naar een Lijnwinkel moesten rijden. Niet echt efficiënt en klantvriendelijk dus.

Niet alleen jongeren, ook senioren hebben transport nodig. Zo is het een smet op het seniorenbeleid dat het gemeentebestuur er nog niet in geslaagd is om een halte van De Lijn te laten plaatsen aan het woonzorgcentrum in Overmere.  Echte communicatie met de Lijn hierover bleek zeer moeilijk. Een frustratie, die gedeeld wordt door veel gemeentebesturen.
Ook andere middelen zouden de mobiliteit van senioren ten goede komen, zoals een minder mobielen centrale. Zo’n gemeentelijke minder mobielen centrale vinden we bijvoorbeeld in Dendermonde. In Vlaanderen is wel Minder Mobielen Centrale van Taxistop actief. Andere mogelijkheden verzamelde ik op een oudere post.
In mijn geboortedorp werkten we ooit de Bib-Bob uit: vrijwilligers die op de marktdag minder mobiele mensen naar de bibliotheek én de markt brachten. Lijkt me ook voor Berlare iets nuttigs, maar dan nog eerst een marktdag organiseren.
Onze gemeente kan meer doen om de mobiliteit van, naar én in onze gemeente te verbeteren.  Hoog tijd om in te zetten op basismobiliteit én -bereikbaarheid van iedereen. Uiteraard een taak voor de Vlaamse regering, maar ook het gemeentebestuur kan én moet haar steentje bijdragen.
Geplaatst in Berlare, Lokaal beleid, visie | Tags: , | Een reactie plaatsen

Mijn oude dag …

actroid-der_01Het lezen van dit artikel over de inzet van robots in de zorgsector inspireerde mij tot volgende dialoog.

Rusthuis in 2065:
Zorgrobot Zora: “En hebben we vannacht lekker geslapen, Jantje? Straks komt de entertainmentrobot voor je ochtendgymnastiek.”
Ik: “Voor jou is het meneer Jan en betuttel mij zo niet, omhooggevallen transistor! En neen, ik heb de hele nacht wakker gelegen van het gebliep van jouw e-health-collega, dat ander triestig stuk technologie, dat 24 op 24 mijn gezondheidsgegevens bijhoudt!”
Zorgrobot Zora: “Oei, Jantje, hoor ik hier agressie in jouw stem? Ik adviseer de verpleegrobot om je dosis kalmeer- en slaapmedicatie met de helft te verhogen.”
Ik: “Durf niet, jij mislukte broodrooster! Ik eis de directeur te spreken!”
Zorgrobot Zora: “Dat zal niet gaan, Jantje, die werd 2 jaar gelden weg geautomatiseerd.”

Dat het op vlak van robotica en artificiële intelligentie zeer snel gaat bewijzen de ingenieurs van Boston Dynamics die hun nieuwe Atlas-robot spectaculaire kunstjes laten uitvoeren.

Geplaatst in Nieuws, visie | Tags: , , , , | 1 reactie

Mag het over inhoud gaan?

4581754748_e629a835ef_bDe N-VA zijn niet mijn politieke vrienden, maar als het goed is, mag het gezegd worden. Het voorstel van Albrecht Arbyn om af te spreken met alle politieke partijen om verkiezingsborden te weren uit de komende verkiezingscampagne in Berlare, vind ik fantastisch.
Zo zouden we onze energie in de inhoud van de campagne kunnen stoppen in plaats van in ecologische en visuele vervuiling.
Jammer dat het op een lichtjes arrogante manier werd weggewuifd door de meerderheid onder het motto “de VLD is de partij van de vrijheid en alles moet kunnen”.
Waarschijnlijk is de VLD dit voorstel niet genegen omdat ze nu éénmaal de grootgrondbezitters van onze gemeente in hun partij hebben, waardoor véél borden kunnen geplaatst worden en dat concurrentievoordeel willen ze niet opgeven. Of is het omdat ze denken dat ze de knapste koppen hebben 

Geplaatst in Berlare, Lokaal beleid | Tags: , , | Een reactie plaatsen

The duty of an opposition is to oppose

1280px-gemeentehuis_dorp_berlare_2011_05_25_00_024De onvolprezen Nico Keppens vroeg in zijn populaire facebookgroep 

Inwoners Donkgemeenten overleggen met elkaar naar de mening van de inwoners over het werk van de oppositie tijdens de afgelopen legislatuur. Nico gaat de antwoorden ook verzamelen op zijn website. 

Los uit de pols had ik volgende bedenkingen: 

  • De oppositie is, algemeen genomen, weinig voorbereid, beschikt over beperkte dossierkennis en is vaak mak. Soms verdenk ik hen om oppositie te voeren met de rem op om hun kansen voor een toekomstige coalitie met de VLD niet te ondermijnen. Roddels genoeg over (toekomstige) voorakkoorden.
  • Er is weinig debat over de “visie in het beleid” of “grote maatschappelijke thema’s”, het is veelzeggend dat de discussie vaak pas losbrandt bij het laatste punt op de agenda, de varia.
  • Het blijft zéér stil over intercommunales (en andere organisaties waarin de gemeente een zitje heeft). Herinner u de schandalen rond Publifin etc.? De meerderheid speelt het spel immers slim: de oppositie krijgt ook haar stuk van de taart.
  • Enkele individuele nominaties, die de middelmaat overstijgen:
    • Kris Malfliet heeft, als kersvers onafhankelijk raadslid, zijn overstap naar de oppositie niet gemist. Hij was goed voorbereid en zal ongetwijfeld in de toekomst de meerderheid nog meer het vuur aan de schenen leggen. Het één-tweetje met Piet op de laatste gemeenteraad was een zaligheid om volgen.
    • Piet Vandoolaeghe (onafhankelijke) is zichzelf. Nooit een saaie gemeenteraad met hem in de buurt. Hij heeft de gave van het woord, beschikt over een stevige dossierkennis en hoe heviger de tegenstand, hoe harder hij tegen de schenen stampt. Hij weet ook als geen ander wat de mediagenieke topics zijn. Hij weet hoe hij bij de meerderheid de naalden onder hun nagels moet krijgen, maar kan hij als “individuele sterspeler” ook samenwerken en beleid voeren?
    • Steven Baeyens (CD&V) kent zijn dossiers, neemt vaak het woord en probeert verbindend te werken. Zijn analyses zijn onderbouwd, rationeel en a-politiek. Hij zou wel wat vaker op tafel mogen slaan en zich wat minder het zwijgen mogen laten opleggen door de meerderheid.
    • Albrecht Arbijn (N-VA) is een zeer gedegen raadslid en laat zich vaak opmerken door goede vragen en voorstellen. Er wordt naar hem geluisterd.
Ondanks dat er in onze gemeente vaak een ander idee heerst, gaat het er in de gemeenteraad meestal zakelijk, vriendelijk en constructief aan toe, maar zoals Churchill jr. het stelde: “the duty of an opposition is to oppose“.
Helaas is er naast enkele “individuele klassenflitsen” geen oppositie, die naam waardig. Voor mij is de oppositie gebuisd, maar dat geldt ook voor de meerderheid. Ze mogen terugkeren in september, euh, oktober 😉
Geplaatst in Berlare, Lokaal beleid | Tags: , , , , , , | Een reactie plaatsen

Kernwapenvrij Berlare!

internationale_dag_vd_vrede[1]Bijna 35 jaar geleden liep ik tussen 400 000 andere mensen in Brussel in de grote betogingen tegen de plaatsing van de kernwapens in ons land. Dit kon de plaatsing niet tegen houden en nog steeds liggen er nucleaire vliegtuigbommen op Kleine Brogel. Een schandvlek op ons land.

Vlaams-nationalisten kunnen teren op een pacifistische traditie, maar dat is bij minister Vandeput niet te merken. Hij trekt nog voluit de kaart van de “nucleaire optie”.

vandeput

Minister Vandeput vraag mijn verontschuldigingen. De N-VA is duidelijk haar pacifistische erfenis vergeten.

21 september (vandaag) riep de Verenigde Naties uit tot Dag van de Vrede.
Op 7 juli ondertekenden 122 landen in de Verenigde Naties het verdrag om kernwapens te verbieden. België weigert dit te doen. 102 Vlaamse gemeenten ondertekenden de oproep om dit wel te doen. Berlare staat daar nog niet tussen.
Wie legt dit voor op onze gemeenteraad?

Meer informatie:

https://www.vrede.be/nieuws/102-vlaamse-steden-en-gemeenten-vragen-kernwapenverbod-op-internationale-dag-van-de-vrede

 

 

Geplaatst in Berlare, Internationaal, Lokaal beleid, Nieuws, visie | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Requiem voor haar en hem: grootstedelijke problemen aan de landelijke Donk

Requiem voor haar en hem: grootstedelijke problemen aan de landelijke Donkalcoholic-1939418_1280

Enkele weken geleden was het in onze buurt even slikken: een jonge vrouw werd bij haar thuis dood aangetroffen. Het overlijden is hoogstwaarschijnlijk te wijten aan overmatig drugsgebruik. Nu rest ons alleen maar het gevoel: “We hadden misschien iets kunnen doen”.

Zij is niet de enige die dit jaar in onze gemeente overleed door drugsgebruik. Het verhaal van Aaron haalde de krant. In een andere straat hangt aan een huis nog steeds een politielint als een stille getuige van een drama van een jaar geleden.

Telkens mensen die door de mazen van het sociaal vangnet vielen en waarbij we als gemeenschap een mea culpa mogen slaan omdat we ze niet (op tijd) te hulp kwamen.

Toen we 16 jaar geleden vanuit Berchem naar Overmere kwamen wonen, namen we afscheid van de grootstedelijke geneugten en problemen. Nooit dachten we dat dezelfde problemen ook aan de landelijke Donk zouden opduiken.

In de steden staan straathoekwerkers en talrijke organisaties klaar om mensen in problemen actief op te sporen, ze actief te begeleiden naar de juiste hulp en actief te blijven opvolgen.drugs-1276769_1920

Ondanks dat ons sociaal huis doet wat het kan, ontbreken in onze kleine landelijke gemeente de schaalgrootte, de expertise en de middelen om deze verborgen miserie structureel aan te pakken.

Miserie door verslaving of psychiatrische pathologieën stoppen niet aan de grenzen van Lokeren, Zele en Dendermonde, integendeel. In onze gemeente komen ze ook voor, maar ze leven meestal verborgen voor de gemeenschap. Of is het gemeenschap die weigert hen te zien? Het cliché dat de stad anoniemer is dan een dorp klopt niet voor deze mensen.

Het aantal drugszaken en overlast door drugs blijkt in 2016 gestegen in de politiezone Zele en Berlare. De politie volgt deze gevallen op en verwijst gebruikers en probleemgevallen door naar Drugpunt. Hun dienst Jeugd en Gezin heeft intussen ook de nodige ervaring opgedaan om aan de oorzaken van drugsgebruik te werken.

Cannabis_sativa_plant_(4)[1].JPGJa, ik behoor tot de 14% van de Vlamingen die ooit experimenteerden met cannabis. Tja, ik zat aan de universiteit en in het hoger onderwijs ligt het cannabisgebruik zeer hoog: 40% van de studenten gaf toe ooit cannabis gebruikt te hebben.

Dit betekent niet dat ik blij zou zijn wanneer mijn kinderen deze softdrugs zouden gebruiken. Je hebt ze echt niet nodig. Drugs gebruiken is vluchten in een roes, geluk en schoonheid ga je daar niet vinden. Je moet niet woekeren met je gezondheid.

De werkzame stof, THC, in hasj en wiet is het laatste decennium door de veredeling van de hennepplanten enorm toegenomen. Zo bevat hasj gemaakt van nederwiet nu gemiddeld 31,6% THC. De lacherige roes en het hongergevoel kunnen met dit gehalte plaats maken voor hallucinaties en hartklachten. Toch blijft cannabis minder verslavend dan alcohol of tabak. De impact van “breezers” (en bingedrinken) op de gezondheid van jongeren is veel groter.

Ik blijf een voorstander van legalisering van cannabis: omdat dit zal zorgen voor een betere controle op kwaliteit en sterkte. Ook het medicinaal gebruik biedt een waaier van mogelijkheden en veel patiënten zouden er baat bij hebben bij vrije verkoop van deze drugs.

Toch blijven (zware) drugs, alcohol en geestesziekte een ware gesel voor veel mensen. Voor kinderen is het bijvoorbeeld zeer traumatiserend om te gaan met de geestesziekte of verslaving van hun ouders, die te verbergen voor de buitenwereld en de schijn van een gelukkig gezin hoog te houden.

Feit is dat te veel slachtoffers van drugs én alcohol (verslaafden en familieleden van die verslaafden) door de mazen van het net vallen. Een betere opvolging van deze mensen in onze gemeente is noodzakelijk en een betere samenwerking met gespecialiseerde diensten over de gemeentegrenzen heen is prioritair. Een eerste stap is pro-actief een luisterend oor bieden aan deze mensen.proactive

Deze problemen pakken we niet (enkel) aan met een Gas-reglement, met brave preventie, losse projectjes en met vrijwilligers. Wel met een gedegen visie, geschoolde experten, voldoende middelen en samenwerking over de gemeentegrenzen heen. En vooral met een pro-actief beleid, met hulpverleners die op bezoek gaan bij mensen in miserie, die probleemgevallen in kaart brengt, die de familie ondersteunen en begeleiden, die mensen actief doorverwijzen naar de juiste hulpvorm.

Het is de verdomde plicht van een gemeentebestuur om zorg te dragen voor al haar inwoners, ook diegenen die onder de radar blijven.

 

Epiloog

In 1919 werd de Wet Vandervelde ingevoerd, genoemd naar de toenmalige socialistische minister van justitie Emile Vandervelde, om het welig tierende alcoholisme bij de arbeiders aan te pakken. Bijna 100 jaar na deze wet is het tijd om opnieuw even kordaat, maar minder paternalistisch, een pak mensen uit hun geestelijke gevangenis te bevrijden.

Geplaatst in Berlare, Lokaal beleid, Nieuws, visie | Tags: , , , , , , | Een reactie plaatsen

De profit in non-profit

18a13fcbVandaag in de krant: “Oostende bant ‘opdringerige’ hulporganisaties uit winkelstraat“.
OK, ik beken, ik erger me ook aan die opdringerige “verkopers van goede doelen” wanneer ik in Gent van de ene campus naar de ander spurt. Het zijn trouwens geen vrijwilligers, wel jobstudenten in dienst van bedrijven als Direct Dialogue Fundraising (een Amerikaans bedrijf), die een percentage op de “winst” krijgen van wat opgehaald wordt. Deze fundraisers zijn goed opgeleid in vlotte verkoopspraatjes en weten wie ze moeten aanspreken.

Ik begrijp het argument dat deze manier van werken efficiënter is en dat non-profitorganisaties op die manier hun energie en mankracht beter op hun core-business kunnen concentreren (bijv. mensen helpen, de natuur beschermen, …). Op lange termijn is deze handelswijze voor deze organisaties nefast. Dit voedt immers het volksgeloof dat veel donaties aan de vingers blijven plakken. Na het schandaal in Samusocial, waarbij ondermeer zitpenningen betaald werden met giften, zou men toch moeten bewust zijn van deze perceptie.

De oplossing? Organiseer de fundraising centraal door een vzw, waarin alle non-profitorganisaties vertegenwoordigd zijn.

PS: ik loop met boog rond de fondsenwervers, maar we steunen verschillende van deze non-profitorganisaties op ander manieren. Het is niet omdat er ethische vragen kunnen gesteld worden over een deel van hun fondsenwerving, dat die organisaties niet broodnodig zijn.

Geplaatst in Internationaal, Nieuws | Tags: , | Een reactie plaatsen

11 juli

Aan iedereen een prettige Vlaamse Feestdag!

180px-baibar_the_first_lion-01-svg

Het blazoen van sultan Baibars

Zelf ben ik een rationeel-confederalist en internationalist, geen nationalist, daarom even party-crashen met volgende “wistje-datjes”:
  • De leeuwenvlag kwam in onze streken en omliggende landen pas in de mode na de kruistochten, waar de Saracenen (Arabieren) dit symbool gebruikten.
  • Tijdens de Guldensporenslag vocht het “Waalse” graafschap Namen aan de kant van de Vlamingen … en verschillende “Vlaamse” Brabanders (oa. Antwerpen, Mechelen, …) aan de kant van de Fransen. 
  • In 1328 kregen de Vlamingen flink op hun doos door het Franse leger bij de Slag van Kassel, vooral omdat ze onderling aan het vechten waren (Gent tegen Brugge, Poperinge tegen Ieper, …).
  • De regel “Zolang de leeuw kan klauwen” komt uit een Waals volksliedje.
  • Consience was een overtuigd belgicist.
Geplaatst in Geschiedenis, Nieuws | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Een rollercoaster genaamd Maarifa

Een rollercoaster genaamd Maarifa

Image_022

copyright: Meta (https://www.vvbad.be/meta)

‘s Morgens, ergens in 2005, stond ik op en sprak in de spiegel: “ik doe het!” Een week later had ik een btw-nummer en was de website online. Ik had een negatief gevoel omgeturnd tot een positieve actie. Geen marktstudie, geen businessplan, wel een beginnende burn-out.

In mijn professionele loopbaan wil ik blijven groeien, innoveren en bewegen. Laat dit nu zijn wat ik niet meer kon in mijn toenmalig werk, maar dit zijn wel voorwaarden van goed ondernemerschap. “Desperate times call for desperate measures” en Maarifa, een consultancybureau voor informatie- en bibliotheekmanagement, was geboren.

Toch was de start verre van evident: we hadden geen financiële reserve, pas een huis gekocht met tegenvallende verbouwingen en drie jonge kinderen. Vreemde passiva (bijv. een lening) hield ik af. Met een enthousiaste DIY-attitude en ‘disruptieve’ economische technieken hield ik de cashflow onder controle. Logo, huisstijl, drukwerk, webontwikkeling, … gebeurden in eigen beheer en met collega-ondernemers maakte ik ruilovereenkomsten. Meewerkende freelancers waren mede-eigenaar in de projecten en kregen een afgesproken deel van de winst, uurtarieven waren immers bij grote projecten een gevaarlijke onbekende factor. Dat mede-eigenaarschap en enthousiasme van de freelancers bleek bovendien één van de sterktes van Maarifa.

De eerste jaren waren organisch en probeerde ik met veel branie mijn weg te zoeken. Alles was nieuw, de starters in onze sector hadden toen immers geen rolmodellen. Konden we er van leven? Was de markt groot genoeg? Hoe sterk was de concurrentie? Allemaal existentiële vragen van een starter. Langzaam aan kwam er structuur en planning in het bedrijf. Korte nachten, doorwerken in het weekend en weinig echte vakantie is het lot van een zelfstandige, maar een bedrijf opstarten is zalig: de boost, de energie die je daar van terug krijgt, is moeilijk te beschrijven. Ondernemen is verslavend en moet ook een verslaving zijn. Tegen je zin kun je immers niet ondernemen.

Anderhalf jaar na de start was Maarifa een BVBA en was ik voltijds aan de slag voor mijn bedrijf. Op het hoogtepunt waren we met drie zaakvoerders en werkten we samen met talrijke Vlaamse en Nederlandse freelancers en bedrijven. Maarifa, maar ook Meandro, het netwerk dat Jan Van Vaerenbergh oprichtte met freelancers die zich rond Landmark Libraries en Maarifa situeerden, werden echte incubators voor diverse nieuwe ondernemers.

Enthousiasme, en dit enthousiasme ook trachten over te brengen bij (potentiële) klanten, was mijn belangrijkste USP. Een te zakelijke aanpak is dodelijk voor een klein bedrijf. Het project moet begeesteren, niet de winst. Anderzijds bracht dit enthousiasme ons wel vaak in nauwe schoentjes: omdat we steeds kwaliteit wilden leveren (meer doen dan de klant verwacht), was de tijdsinvestering vaak te hoog om uit projecten nog voldoende marge over te houden om onszelf een loon uit te betalen.

Maarifa werd in 2012 volwassen door de uitbreiding van de BVBA en daardoor had de vader ook veel minder te vertellen aan zijn kind. Het was/is heerlijk samen werken met Alexander en Cederic, maar het verschil in visie bij de zaakvoerders, het niet behalen van mijn persoonlijk vooropgestelde doelen, de vraag van het thuisfront om mijn ‘werkverslaving’ onder controle te houden, de wens om me ook op andere manieren maatschappelijk dienstbaar te maken en de prachtige opportuniteit bij de Arteveldehogeschool lieten me in januari 2013 opnieuw een stap zetten in mijn carrière.

Wat neem ik mee uit mijn jaren als bedrijfsleider naar de Arteveldehogeschool:

  • De kunst van het relativeren: als ik een fout maak in de hogeschool zal niemand honger lijden, bij Maarifa was dat anders.
  • Een gigantisch netwerk van gedreven mensen (collega’s, klanten, leveranciers, …), verschillende kameraden en een paar vriendschappen voor het leven.
  • In die zeven jaar heb ik meer bijgeleerd dan in alle jaren daarvoor. Een consultant leert immers vaak evenveel van de klant als omgekeerd (maar dat vertellen ze natuurlijk niet).
  • Leiding geven (“als je koppige en mondige freelancers kunt aansturen, kun je iedereen aansturen”).
  • Het belang van een return on investment (constant de vraag stellen of je voldoende terugkrijgt voor elke inspanning die je levert).
  • Het belang van sales en marketing in de interne dienstverlening.
  • Kunnen omgaan met constante verandering en inspelen op opportuniteiten.

De stap naar het zelfstandig ondernemerschap was een sprong in het diepe, maar mijn jaren als ondernemer waren hét visitekaartje bij mijn aanwerving bij de Arteveldehogeschool en de toen verworven competenties gebruik ik nog elke dag.

Raad ik nu bibliotheekmensen aan om zelfstandig te worden? Nee en ja. Neen, als je je enkel richt op de kleine markt van onze (arme) sector. Ja, als je ruimer kijkt en bruggen bouwt met andere sectoren. Laat dit ook een oproep zijn tot meer professionele mobiliteit: de bibliotheeksector heeft ondernemers nodig en organisaties hebben onze bibliotheek­inzichten nodig.

Ooit terug naar het zelfstandige bestaan? Misschien, maar nu even niet, nu ben ik intrapreneur met volle goesting.

Een jaar geleden schreef ik een artikel over mijn jaren als ondernemer. Dit artikel verscheen in april 2016 in META, tijdschrift voor bibliotheek & archief, het vakblad voor de informatieprofessional in Vlaanderen. META signaleert de nieuwste trends en inspirerende ontwikkelingen in het bibliotheek-, archief-, en documentatieveld als daarbuiten.

Post scriptum: afgelopen maand (juni 2017) werd het bedrijf integraal overgenomen. Mijn vroegere partners zetten de activiteiten verder met hun bedrijf Matica. Ik wens hen veel succes!

Geplaatst in Nieuws, Persoonlijk | Tags: | Een reactie plaatsen

“Doe niet zo Don Draper-achtig, Jan”, liet mijn vrouw zich onlangs ontvallen

don_draper_wiki

Jon Hamm als Don Draper in Mad Man

Het tijdschrift Meta vroeg eind 2016 naar mijn favoriete films en series.

Lezen als ontspanning gebeurt enkel nog op vakantie. ‘s Avonds is er af en toe tijd om  met een half oog een televisieserie te volgen, het andere oog is gericht op dat andere beeldscherm. Maatstaf voor een goede serie: wanneer ik mijn laptop weg leg en mij volledig overlever aan het verhaal.

 

Wat is je favoriete serie aller tijden (en waarom)?

Moeilijk te zeggen, maar uiteraard zijn er de usual suspects “Breaking Bad” en “House of Cards”. Zelfs objectief gezien zijn dat superieure reeksen, na Bob Dylan, zal volgend jaar de nobelprijs literatuur naar Vince Gilligan en Beau Willimon gaan.

Daarnaast zijn er ook de verslavende reeksen als “Game of Thrones” en “Walking Dead”, zeer goed gemaakt, enorm spannend en verrassende twists en cliffhangers.  Reeksen die gemaakt zijn om te bingewatchen.

Ik kan ook genieten van de duistere Marvel-reeksen als “Daredevill” en “Jessica Jones”. En als fan van de gebroeders Coen is “Fargo” ook must see.  

Soms blijven die series ook hangen in het dagelijkse leven: “Doe niet zo Don Draper-achtig, Jan [“Mad Men”]” liet mijn vrouw zich onlangs ontvallen.

Toen ik met vrienden onlangs in zwaar weer op het IJsselmeer ging zeilen en stuiterend op de hoge golven ternauwernood een botsing met een andere boot konden ontwijken, keken we elkaar aan en zeiden gelijktijdig: “Das Boot”, verwijzend naar de spannende scène waarbij 2 duikboten een bijna aanvaring hadden. Om maar te zeggen hoe een reeks uit de jaren 80 in het geheugen van onze generatie gegrift staat.das_boot_ver1

Die reeks uit de jaren 80 (de bioscoopversie is de ingekorte versie), is het epische duikbootdrama van Wolfgang Peetersen. Je voelt gewoon de beklemmende atmosfeer en je beleeft de doodsangst van de personages. Het zou daarna nog jaren duren eer de toon van dit oorlogsverhaal geëvenaard kon worden.

Een decennium geleden was “Deadwood” zowat het beste wat op televisie te vinden was: Shakespeare vermomd als een spannende western. Dialogen die nooit meer geëvenaard werden. De tirades van Al Swearengen (Ian McShane) zijn een puur genot.

Bevergem” is volgens mij één van de beste Vlaamse fictie-reeksen ooit uitgebracht. Ik was geen fan van het typetje Freddy De Vadder, maar deze unieke reeks brengt het beste van de Vlaamse televisie boven: zelfspot, surrealisme en couleur locale.

Ik droom nog steeds van een Vlaamse crimireeks naar Scandinavisch  model, helaas … Gelukkig zijn de “Crimi Clowns” een uniek verschijnsel: een mix van Amerikaans “noir-cynisme”, Franse “Grand Guignol” en Nederlandse “blote borsten-fictie”, overgoten met Antwerpse spottende buitenissigheid. Crimi clowns was de hype van de killerclowns ver vooruit en is heerlijk over the top en zeer stout. Geef Luc Wyns een groot budget en hij levert een internationale topserie af.

Naar welk genre gaat je voorkeur uit?

house_of_cards_title_cardGeen bepaalde voorkeur, ik geef alles een kans. Zoals Raymond zong: “ik hou van veel muziekjes”. Elementen die ik, ongeacht het genre, op prijs stel zijn de complexiteit van de karakters en de originaliteit en onvoorspelbaarheid van het verhaal.

De reeksen kiezen we zeer rationeel. Een eerste indicator is de score op IMDB, een serie moet minstens 7,5 halen voor we starten met kijken en dan hanteren we de “10 minuten regel”: als we na 10 minuten niet overtuigd zijn, stoppen we ermee. Dat is echter nog geen formule voor succes.

We haken af wanneer het verhaal nergens naar toe lijkt te leiden, te honingzoet is, de scenaristen in herhaling vallen of de “suspension of disbelief” verdwijnt. In het jargon wordt dit laatste de “Jump over the shark” genoemd, naar een scène uit “Happy Days” waarin de reeks haar geloofwaardigheid verloor.

Dit had ik zeer sterk met reeksen als “True Blood” en “Lost”, die zeer sterk startten, maar daarna serieus bergaf gingen. De scenaristen leken na een eerste straffe seizoen de pedalen kwijt.

Andere reeksen deden het omgekeerd. “Dexter” was bij aanvang een gewoon goede reeks, maar werd gaandeweg steeds sterker. Ook de beste komische serie aller tijden, “Blackadder”,  groeide van jaargang na jaargang.

Eén van mijn favoriete reeksen van de laatste maanden was “Stranger Things”, niet alleen intrigerend en superspannend, het is ook een zeer leuke trip down memory lane voor mensen die in de jaren ‘80 jong waren (de muziek! de typografie! de referenties naar iconen uit die tijd!). Maar door het fantasy-thema hou ik mijn hart vast of het ook niet de weg opgaat van “Lost”.

Er zijn kei-goede series die ik toch niet uitkeek. Soms is daar moeilijk een vinger op te leggen, maar bij  “Rectify” en “Bloodline” lag de schuld bij mijn empathie. Dit zijn immers zeer pijnlijke familiale drama’s waar je moeilijk afstand kunt van nemen, deze verhalen knagen aan je ziel. Misschien heb ik toch dat tikkeltje escapisme in een verhaal wel nodig.

Welke serie ben je nu aan het volgen en wat vind je ervan?

Op dit moment volg ik “La Trève”, een ijzersterk Waals misdaaddrama, iets waar we in Vlaanderen jaloers kunnen op zijn. Daarnaast is er “Mr. Robot”, een psychologische thriller over een autistische hacker. Een reeks met een groot geek-gehalte. Het lijkt een trend: autisten doen het wonderwel goed op televisie, zoals Saga Noren in “The Bridge/Bron” of Rudy en Nico in  “Marsman”.

Welke (misschien minder bekende) serie kan je aanraden aan de META-lezers?

Waanzinnig grappig : de tekenfilmreeks “Archer” (nog steeds te zien op Acht, sorry Caz) en de relatiecomedie “Catastrophe”.

mv5bnmfjmmq1otctmty4yy00mtiwltkwnzctowrjmjewngmzmde5l2ltywdll2ltywdlxkeyxkfqcgdeqxvymzm2nzgznjm-_v1_Er is ook steeds meer straffe Europese fictie. Uiteraard hebben de scandinaven met The Bridge, Borgen en The Killing het pad geëffend, maar ook uit andere landen komen er sterke reeksen. De laatste tijd heb ik een liefde voor Italiaanse series opgevat (ideaal met een goed glas montepulciano d’abruzzo). “Gomorra” en “Romanzo Criminale” zijn gewoon must-see misdaaddrama’s. “1992”, reeds het uitspreken van de titel bezorgt me een taal-orgasme, is een originele blik op het Italië van 20 jaar geleden. Het schetst het tijdsgewricht waarin Berlusconi groot kon worden en AIDS welig tierde.

Het Engelse drama is ook reeds een tijdje herrezen uit zijn stoffige en belegen erfenis. Je merkt aan een nieuwe generatie dat ze hun trots opzij zetten en zich lieten beïnvloeden door Amerikaanse en Scandinavische collega’s: “Broadchurch” is één van de beste misdaaddrama’s van de laatste jaren en “Peaky Blinders” heeft zoveel coolness dat ze enorm hot is.

Welke serie ligt er nog op je te wachten?

Wil nog steeds de “Soprano’s” eens uitkijken, ik ben nooit verder geraakt dan de eerste jaargang. Ook The Wire, True detective, … liggen nog op het schap.

Heb je een grote dvd-collectie?

Nee, lange leve de digibox en Netflix. Ik heb nog prachtige films op dvd waar sinds jaar en dag het cellofaan onaangetast is.

Oorspronkelijk artikel: META 201609_ZoGezien

Geplaatst in Media | Tags: | Een reactie plaatsen