Anekdotes uit de begindagen van het internet

Interne modem voor een analoge telefoonlijn (bron: wikipedia).

Ergens in 1995 had ik mijn eerste computer met internetverbinding. Dat iconische inbelgeluid! De gewone telefoonlijn was het niet de digitale snelweg waarvoor internet toen reeds versleten werd. Het was zoiets als “slow cooking”, je moest geduld hebben om een resultaat te krijgen. 

In die tijd vernam ik dat de stad Zottegem protesteerde omdat een Nederlands pornobedrijf de domeinnaam zottegem.be gekaapt had. Als gezonde jongeling wilde ik dat wel eens onderzoeken: minutenlang wachten tot die ene onscherpe naaktfoto lijntje voor lijntje te voorschijn getoverd werd. Niet echt iets wat je een “vluggertje” kon noemen. 

Ik denk niet dat dit het internet was waar Paul Otlet in het Interbellum over droomde

Niet alleen stad Zottegem was er laat bij: ook veel andere domeinnamen van Belgische instituten en overheden vielen in handen van snelle zakenmannen, die er ofwel een commerciële site van maakten of de domeinnaam voor veel geld door verkochten aan de “slachtoffers” die er niet snel genoeg bij waren om hun eigen domeinnaam te verkrijgen. Toch zou België een zeer belangrijke rol spelen in de ontwikkeling van het internet. 

Andere anekdote: in 1999 gaf ik voor het eerst mijn e-mailadres door aan studenten in het hoger onderwijs. Ze hoorden het in Keulen donderen, één student had een e-mailadres. Twee jaar later was dat al meer dan de helft. De digitale transitie zou niet meer te stoppen zijn. 

Geplaatst in Geen categorie | Tags: | Een reactie plaatsen

Kleine herinnering aan een grote Burgemeester: Jan Willy Van Sande

Oud-burgemeester Jan Willy Van Sande

Ongeveer 20 jaar geleden fietste ik op een vrijdagavond, als tamelijk verse inwoner van Berlare, naar huis. In gedachten verzonken overliep ik de komende week, want maandagochtend ontiegelijk vroeg vertrok ik voor het werk naar Letland (fantastisch land, trouwens).
Mijn presentatie was klaar, valies was zo goed als gepakt, mijn paspoort was aangevraagd, …

Plots kreeg ik het koud zweet: Aangevraagd! Niet afgehaald! Dat was ik rats vergeten en vertrekken zonder paspoort was niet mogelijk. Het gemeentehuis was al uren gesloten en toen was het gemeentehuis ook niet open op zaterdag.

Zonder veel verwachtingen belde ik naar de burgemeester. Ondanks het vrij late uur én het feit dat hij op een familiefeest zat, nam hij op, luisterde naar mijn probleem en zei: “Kom naar het gemeentehuis, ik zal er zijn.”.

Hij nam me mee op sleeptouw voor een zoektocht door de kantoren. Hij deed dat met veel jovialiteit, de nodige kwinkslagen en een gezellige keuvel. Het vinden van het paspoort was ook voor hem ook geen evidentie, maar na enkele telefoontjes naar medewerkers, ontdekten we de bergplaats.

Mijn paniek had plaats gemaakt voor euforie.

Het feit dat hij goedgemutst een stommiteit van een verstrooide inwoner op een onmogelijk moment kon verhelpen, typeerde hem: een man met een groot hart voor al zijn inwoners.

Jan Willy Van Sande overleed op 16 april 2022


Geplaatst in Berlare, Geen categorie | Tags: | Een reactie plaatsen

Data en verandering: een inleiding

Linked open data
Wikipedia

Data is niet meer weg te denken in onze informatiesamenleving. Overheden, bedrijven en andere organisaties gebruiken data in al hun kerntaken. Vandaag de dag zijn de meest succesvolle organisaties zij die snel en flexibel kunnen inspelen op veranderingen in de omgeving en kansen en uitdagingen kunnen voorspellen. De sleutel hiervoor is het effectief en efficiënt gebruik maken van data en informatie door analisten en managers.

Data en informatie kunnen daarom ook beschouwd worden als de vierde productiefactor in onze economie, naast arbeid, grondstoffen en kapitaal. Data verzamelen, structureren, vindbaar maken, met elkaar verbinden, … is immers één van de belangrijkste economische en maatschappelijke activiteiten geworden.

Door het vervagen van allerlei grenzen tussen dienstverlening en productie, tussen de verschillende markten en door de steeds snellere veranderingen, wordt ook de druk op de organisaties steeds groter om externe omgevingen grondig te evalueren op het vlak van strategische planning. Ten slotte moeten organisaties hun plannen en activiteiten voortdurend bijsturen. De wisselwerking tussen de organisatie en haar relevante omgeving is de vierde factor en van cruciaal belang voor het succes van de organisatie, omdat door de continue uitwisseling van informatie de acceptatie voor interne en externe belanghebbenden groter wordt. Hiervoor kan verwezen worden naar het peil van innovatie, efficiëntie en betrokkenheid van de leden van die organisatie.

Organisatieverandering is waarschijnlijk één van de meest bestudeerde onderwerpen in de organisatie- en managementtheorie. Een succesvolle implementatie is immers niet alleen afhankelijk van technische vakkennis maar ook van change management skills.

Organisaties zijn, als open systemen, afhankelijk van hun omgeving en daarom worden de veranderingspraktijken van organisaties tot op zekere hoogte bepaald door de buitenwereld.

Organisatieverandering is mogelijk om te plannen, controleren en beheren zoals elk ander organisatieproces (Styhre, A. (2002). Non‐linear change in organizations: organization change management informed by complexity theory. Leadership & Organization Development Journal, 343-351.)

Leidinggevenden in organisaties krijgen bij verandering vaak te maken met weerstand of gelatenheid. De kunst is dus het aanpassingsvermogen en de bereidheid tot verandering van de medewerkers te vergroten. Digitale transformatieprocessen mogen ook niet eindeloos aanslepen.

Change management verwijst naar een noodzakelijke of wenselijke verandering in een organisatie, die een aanzienlijke verstoring van de dagelijkse activiteiten veroorzaakt/zal veroorzaken. Hiervoor is echter geen pasklaar receptenboek beschikbaar, iedere context is uniek en je krijgt meermaals te maken met onverwachte obstakels in het veranderproces.

De uitdaging is een goed evenwicht te vinden tussen business as usual en veranderinitiatieven. Kunnen omgaan met constante verandering is dé 21e century skill bij uitstek.

Geplaatst in Informatiemanagement | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Vooruit en Groen wil dat Gemeente Berlare niet meer participeert aan activiteiten waar reclame voor gokken gemaakt wordt

In augustus gaan, sinds een corona-pauze, in Berlare de Waterfeesten opnieuw door. Dit is een zomerfestival voor het ganse gezin op en rond het Donkmeer, met optredens, attracties en animaties voor jong en oud. Het is er telkens weer over de koppen lopen. 

“Op laatste editie was een gokbedrijf één van de hoofdsponsors. Dit willen we, als Vooruit en Groen, niet meer zien gebeuren. De Waterfeesten zijn immers een familiegebeuren, dat zich richt op gezinnen met jonge kinderen.”, zegt Jan Van Hee, gemeenteraadslid Vooruit en Groen. 

Tijdens corona is het aantal mensen met gokverslaving sterk toegenomen en floreert de gokindustrie als nooit tevoren. Dit merk je onder meer aan de sponsoring van grote sportclubs en events en het feit dat Golden Palace zomaar 170 winkels van BPost (Press Shop en Relay) kan en wil overnemen. 

1 persoon op 100 heeft een gokproblematiek. Dat lijkt niet veel, maar als je dat intrapoleert naar Berlare zijn dat ongeveer 150 mensen. Een belangrijke vaststelling is dat vooral bij jongeren de verslaving groeit, volgens de laatste cijfers vertoont 1,2% van de jongeren onder de 26 jaar risicogedrag. Nog opmerkelijker is dat bij leden van sportclubs dit oploopt tot 5%. 

In de feiten heeft gokverslaving een grote impact op de hele familie, met zware mentale én financiële gevolgen voor de betrokkene en hun omgeving. Geen wonder dat er steeds meer stemmen opgaan om gokreclame te weren. 

Ondermeer de Hoge Gezondheidsraad en de Gezinsbond pleiten voor een totaal verbod op gokreclame. Stad Gent toont het goede voorbeeld door alle gokreclame uit het stadsbeeld te weren. Vooruit in het Vlaams Parlement recent een volledig verbod op gokreclame bij de VRT voor. 

Ook in Berlare floreren twee gokbedrijven aan de Donk en Vooruit en Groen wil ook in Berlare reclame voor dit soort bedrijven aan banden leggen.

“In een gemeente waar de armoede sterk toeneemt en waar de ondersteuning van kwetsbare gezinnen ondermaats is, is het vermijden van bijkomende verlokkingen om mensen in de miserie te stoppen, een zegen.”, verklaart Jan Van Hee. 

Daarom wil Vooruit en Groen dat elke activiteit waaraan Gemeente Berlare zijn medewerking verleent, in welke vorm dan ook, vrij is van gokreclame. De Fractie Vooruit en Groen legt de volgende maatregel voor op de gemeenteraad van 28 maart:

Elke activiteit, die de Gemeente Berlare organiseert, waaraan de Gemeente Berlare meewerkt of die de Gemeente Berlare subsidieert, moet alle reclame voor gokken weren.  

Voor cijfergegevens over gokken:

https://www.vad.be/catalogus/detail/factsheet-gokken

Herbekijk of herbeluister de gemeenteraad via:
https://www.youtube.com/user/gemeenteberlare
of
https://www.berlare.be/gemeenteraad-zittingen-verslagen-en-besluiten.html

Geplaatst in Berlare, Lokaal beleid | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Johan

Soms is alles geschreven.

Zelfs al was het Potsierlijke Poehaantje Poetin Oekraïne nog niet binnengevallen of waren Verkeerd Gesnoven Van Langenhove en Bierplanken Francken nog niet gemeenschappen tegen elkaar aan het opzetten.

Zelfs al kreeg Meryem nog niet alle kak over haar of was grensoverschrijdend gedrag een verdienste voor voetbalbobo’s.

Johan Anthierens had dit meer dan 40 jaar geleden allemaal reeds beschreven in de Zwijger.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Mijn Classics 1000 – Radio 1

Ik stemde juist voor de Classics 1000 van Radio 1:

De Scabs leerde ik kennen, toen we in de vroege jaren tachtig, met de jeugdbeweging op kamp waren in Diest. In een gezin vol brave Vlaamse en Franse muziek was “Matchbox car” het geluid dat de puber in mij wakker maakte. Sindsdien was ik verkocht aan de betere rock en had ik een chauvinistische Belpop-reflex.

Later kwam daar het unheimliche sfeertje van de economische crisis en de dreiging van de bom bij. Ik werd newwaver in het diepst van mijn gedachten. Allé, enkel in mijn gedachten, want ik was een te brave puber om mij ook vestimentair volledig te laten gaan. Niemand beter dan Anne Clark kon die Weltschmertz beter vatten in haar donkere poëzie op dansbare beats.

Eén van de weinige groepen waar ik quasi alles van verzamelde, was Talking Heads. Ik voelde een vreemd soort verwantschap met die enigmatische frontman, David Byrne, en dacht de diepere betekenis van de absurde songteksten te begrijpen. Nu iets minder 😉
Voor mij is de film “Stop Making Sense” één van de grootste mijlpalen in de hedendaagse muziekgeschiedenis. David Byrne ben ik blijven volgen en door hem kreeg ik ook de smaak voor Zuid-Amerikaanse en Afrikaanse ritmes te pakken. Zonder hem ook geen internationale carrière voor Zap Mama, bijvoorbeeld.

Onlangs kon ik mijn liefde voor Talking Heads en David Byrne doorgeven aan Free, mijn dochter die musical studeert aan het conservatorium van Brussel. Samen hebben we waanzinnig genoten van “American  Utopia”, zijn Broadway show. Nu schrijft Free aan een paper over zijn musical “Here lies love”, over het leven van Imelda Marcos.

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Een leven lang leren

een plicht voor elke onderwijsinstelling

Live as if you were to die tomorrow.
Learn as if you were to live forever.

Mahatma Gandhi

A word cloud featuring “Lifelong Learning” Bron: Flickr

Om onmiddellijk de stok in het hoenderhok te werpen: het concept “levenslang leren” (LLL) is een fictie, er bestaat leren en leren doe je je leven lang. Dat leren doe je voor het grootste deel informeel, door contact met je peers en je omgeving (socialisatie) én door de internalisering van informatie die via allerlei media tot ons komt. 

Medewerkers leren meer in de koffiehoek dan in een opleiding en de pauzes tijdens een studiedag zijn vaak interessanter dan de sessies.  

Het is een mentaliteit waarmee je op elk moment open en ontvankelijk bent. Die mindset is nodig om in de huidige disruptieve maatschappij te functioneren. Maatschappelijke rollen en beroepen zijn in volle evolutie en die evolutie zal nog verder versnellen. In de diplomagerichte opleidingen leiden we jongeren op tot beroepen, waarvan een groot aantal binnen hun loopbaan zullen verdwijnen. Levenslang leren verhoogt de flexibiliteit om steeds wisselende functies op te nemen.

Leren binnen een gestructureerde setting biedt potentieel volgende voordelen: een hoge leerperformantie én de formele validatie van de verworven kennis in de vorm van een diploma, credit, micro-credential, … aan een zo laag mogelijke (maatschappelijke) kost. Deze USP maakt onderwijsinstellingen en andere opleidingscentra futureproof en bestand tegen de tsunami aan leeropportuniteiten, vaak commercieel, vrijblijvend en soms van lage kwaliteit, die wereldwijd op ons af komt.  

Dit uitgangspunt geeft aan dat LLL niet naast de diplomagerichte opleidingen staat, maar de symbiose vormt tussen alle vormen van vorming, training en opleiding. 

Uitdagingen

Toch zijn er tal van bedreigingen, die onderwijsinstellingen als LLL-aanbieder kunnen hypothekeren:

  • One size fits all: het klassieke onderwijsaanbod, en ook ons LLL-aanbod, is veel te veel toegespitst op een generieke groep, zonder veel rekening te houden met individuele voorkennis, leernoden en optimale leerweg. Mensen leren nu eenmaal op verschillende manieren.
    Cursisten moeten veel meer controle krijgen over het pad en het tempo van hun leerproces. Speciale aandacht is nodig voor intake-procedures, voortrajecten, individuele leerpaden, modulariseerbaarheid van de opleiding, werkplekleren, …
  • Een mismatch tussen vraag en aanbod. Ondanks gedegen marktstudies beschikken we vaak over onvoldoende antennes in het werkveld om de leerbehoeftes te capteren.
    Het is een belangrijke taak voor de LLL-collega’s om de vinger aan de pols te houden in het werkveld door informele netwerking en gestructureerde advieswerking.
  • Er is weinig flexibiliteit om in te spelen op de wensen en noden van een steeds sneller veranderende samenleving. Voor het ontwikkelen en vermarkten van bijv. een postgraduaat heb je al snel 2 jaar nodig.
    Een lean en agile aanbod, dat constant aangepast wordt aan de maatschappelijke noden.
  • We ontwikkelen opleidingen veel te vaak met de blik op het verleden. Voor LLL-trajecten willen we uiteraard de beste senior experten, maar die putten hun kennis vooral uit hun jaren oude ervaring.
    Bij het ontwikkelen van het opleidingsprogramma voldoende ruimte laten voor toekomstgerichte expertise.
  • Tijd als kostbaar goed. Werkgevers en werknemers wegen niet alleen de financiële kostprijs af van een opleiding, ook de tijdsinvestering. Contactonderwijs zonder grote meerwaarde wekt steeds meer frustratie en weerstand op bij LLL-cursisten.
    Niet alleen de intrinsieke kennisoverdracht moet goed zitten, ook de methodiek. Dus ex-cathedra vermijden en zoveel mogelijk flipped classroom en intervisiemomenten.
  • Wereldwijde concurrentie. Door de enorme toename van mogelijkheden tot tijds- en plaatsonafhankelijk leren zijn de aanbieders van opleidingen niet te tellen.
    Met ons aanbod kunnen we niet en mogen we niet concurreren met dit internationale aanbod. Wij bieden een complementair aanbod, lokaal verankerd, met een sterk kwaliteitslabel.

Ook aan de kant van de cursist zijn er belangrijke issues op te vangen:

  • De attitude tot leren kan bij een potentiële cursist afwezig zijn, vooral bij werknemers die al vele jaren in dezelfde rol en dezelfde organisatie werken en gewend zijn aan vaste routines.
  • Deelname aan formeel leren neemt sterk af met de leeftijd en pasafgestudeerden zijn soms te zelfzeker over hun graad van expertise om de behoefte tot bijscholing te voelen.
  • Internationale studies leren ons dat opleidingsinitiatieven lijden onder het Matheuseffect: opleidingskansen worden vooral gegrepen door meer gegoede en hoger opgeleide personen.

Aanpak

Ontwikkel een uitgepuurde visie, maar hou het bondig

Eén duidelijke centrale visie op LLL is noodzakelijk om een evenwichtig en kwaliteitsvol aanbod in lijn te brengen met de marketing van de onderwijsinstelling. Bij het uitwerken hou je rekening met interdisciplinair te werken. Maak mogelijke interne concurrentie en verkokering bespreekbaar en versterk de valorisatie van jullie expertise.

Centrale én decentrale marketing

Die centrale visie impliceert een centrale gestuurde marketing (marktonderzoek, huisstijl, website, sociale media, CRM, …), maar dit kan niet los gezien worden van het netwerken in ons werkveld. Alle collega’s én alumni krijgen de opdracht om als ambassadeur het LLL-aanbod te promoten en mogelijke opleidingsnoden te signaleren.

Trek de Vlerick-kaart: deze business-school beschikt niet alleen over een kwaliteitsvol LLL-aanbod, maar biedt haar alumni ook een expertise- én carrière-netwerk aan. Werk samen met het werkveld en met je alumni.

Maak een duidelijk businessplan op

In tijden van rationeel middelengebruik is een uitgewerkt businessplan en een budgettering noodzakelijk. Er zal dus een goede afweging tussen inzet van middelen (personeel, financieel,..) en opbrengst gebeuren. Voor elke LLL-initiatief moet een ROI gedefinieerd worden, zowel financieel als op vlak van interne en maatschappelijke meerwaarde en moeten we beschrijven wat de impact is op korte en lange termijn.

Leren op de werkvloer

Naast een open aanbod moet je ook het leren binnen organisaties faciliteren door maatwerk aan te bieden en expertise beschikbaar te stellen. Het is niet alleen onze opdracht om dit als een operationeel gegeven te zien, het is ook onze maatschappelijk plicht om organisaties bewust te maken van het belang van leren op de werkvloer. Bedrijven zoals Google en Microsoft bijvoorbeeld staan​​ hun werknemers toe om tot 20% van hun tijd te besteden aan projecten en opleidingen, die los staan van hun functie binnen het bedrijf. Andere bedrijven, zoals Telenet, motiveren hun medewerkers om elkaar op te zoeken en te leren van elkaar.

Dit trekken we door naar de eigen onderwijsinstelling, wat betekent dat je een belangrijke partner bent voor de dienst HR en professionalisering.

Ons aanbod mag niet beperkt blijven tot de primaire doelgroep en onze eigen medewerkers, ook onze studenten kunnen het LLL-aanbod gebruiken om te excelleren en remediëren. En waarom niet samenwerken met basiseducatie om bijv. hoogopgeleide vluchtelingen kansen te geven.

Een toekomstig Assessment Center?

Een grote meerwaarde van de onderwijsinstelling in de LLL-cyclus is het formeel bevestigen van verworven kennis in de vorm van een certificaat of diploma. Op dit moment is het nog niet mogelijk om dit te attesteren voor kleine, maar zinvolle gehelen van kennis, vaardigheden en/of attitudes.

Laten we streven om deze kleine gehelen van verworven expertises te valideren en te attesteren, niet alleen diegene verworven in één van onze opleidingen, ook andere. Door nieuwe technologieën als blockchain, wordt het  binnenkort makkelijk om deze micro-credentials, zoals Open Badges, te borgen.

Met het oprichten van zo’n assessment center zouden we een belangrijke trendsetter worden in het landschap van het LLL en kunnen we sneller inspelen op de snel veranderende noden in onze samenleving.

Werk aan je imago

Een imago bouw je niet op met enkel een folder en een website. De ziel in het imago moet door onderwijsinstelling zelf gecreëerd worden en doen we uiteraard door kwaliteitsvolle opleidingen aan te bieden. Deze kwaliteit moet gedragen worden door het werkveld en alumni en uitgedragen worden door onze collega’s. Het instrument hiervoor noemt men “netwerking”: aanwezig zijn op het werkveld, professionals uitnodigen, publiceren in vakbladen, organiseren van events, projecten uitwerken in co-creatie, sociale media, …

De LLL-medewerkers staan hierbij in de vuurlinie. Het LLL-aanbod is immers de belangrijkste rechtstreekse link met het werkveld.

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , | Een reactie plaatsen

Hoe iedereen verbonden blijft met onze digitale samenleving

Dit artikel schreef ik samen met Nathalie Dullemont voor Samenleving en Politiek.

Kan een afbeelding zijn van de tekst 'model zeker Ûe blijft iedereen met onze digitale samenleving eleidsmedewerker sociaal beleid, rmoedebestrije NATHALIE Rudy Coddens (.orui) Gent DULLEMONT Docent, opleidingscoördinator ouderenzorgop deArteveldehogeschool Gent met De coronacrisis enorme dat kan. kwetsbare Gent toonhoe meer) vergeschakeld naar (veel tijdelijke online school gen, moest plots iedereen opvol- digitale gebrek aan digitale door itgesloten enkel bezit internettoegang. meer (een kunnen opstellen, kunnen werken met veten computer, (eventueel doekjes Digimeter 95% van de mensen heeft vrienden een publieke'

Lokale overheden zijn, met hun openbare bibliotheken, de belangrijkste actoren in de digitale inclusie van kwetsbare bevolkingsgroepen. Gent toont hoe dat kan.

De coronacrisis zorgde voor een enorme stroomversnelling in de digitalisering. Zowel bedrijven, dienstverleners als de overheid zijn overgeschakeld naar (veel meer) digitale vormen van communicatie en dienstverlening. Burgers moesten noodgedwongen volgen. Een attest bij de gemeente aanvragen, een afspraak maken bij de dokter, een dossier voor tijdelijke werkloosheid indienen, online winkelen, belastingen aangeven, je kinderen op school inschrijven, je gezondheid opvolgen, … alles moest plots digitaal.

Niet iedereen is in staat om zich aan die steeds snellere digitale evolutie aan te passen. Door een gebrek aan digitale vaardigheden en/of aan middelen, of door digitale stress lopen vier Belgen op tien het risico uitgesloten te worden.

Digitale ongelijkheid gaat om veel meer dan enkel het bezit van een computer of internettoegang. Er is ook de kenniskloof: van algemene geletterdheid (een mail kunnen opstellen, informatie opzoeken), over het al dan niet kunnen werken met de computer, tot weten welke internetbron je al dan niet kan vertrouwen.

De Digimeter windt er geen doekjes om: meer dan 95% van de mensen heeft (eventueel via vrienden of een publieke computer) toegang tot het internet, maar dat betekent niet dat ze ook volop digitaal kunnen functioneren en participeren. Zo’n 24% van de Vlamingen geeft aan dat ze moeite hadden met het omschakelen naar digitaal tijdens de lockdown. Ook solliciteren, online formulieren invullen om uitkeringen te krijgen, online aankopen en digitale bankzaken zijn voor veel mensen niet evident.

Er is ook de digitale stress bij kwetsbare mensen, door niet over de noodzakelijke vaardigheden te beschikken om de meest elementaire digitale handelingen te verrichten en het gevoel daarbij alleen te staan. Sociale ondersteuning van die kwetsbare mensen bij het verwerven van kennis over digitale technologie is daarom zeer belangrijk.

UITSLUITING

Digitale ongelijkheid leidt tot uitsluiting, waarbij mensen bepaalde rechten mislopen omdat die via digitale weg moeten worden verworven. Ze heeft gevolgen voor de economie, omdat steeds meer handelsverrichtingen via het internet verlopen. En ze heeft ook gevolgen voor het onderwijs door de steeds hogere verwachting dat studenten te allen tijde over een degelijke internetverbinding beschikken. Niet evident met onze hoge telecomprijzen.

Scholen stellen leerstof en oefeningen ter beschikking via onlineleerplatformen, zoals Smartschool. Die worden niet alleen gebruikt als leerplatform, maar ook als communicatie-instrument met de ouders. Voor kwetsbare ouders kan dit aanvoelen als een nieuwe vorm van uitsluiting. Men gaat immers uit van drie uitgangspunten, die verre van evident zijn: een computer thuis, internettoegang en de vaardigheden om daarmee aan de slag te gaan.

Ten slotte heeft de digitale kloof ook grote sociale gevolgen omdat steeds meer contacten met familie en vrienden via digitale weg verlopen. Het verhindert hen dus aan de samenleving te participeren.

Bepaalde keuzes in de digitalisering zijn ‘mooie’ cases van ‘uitsluiting-by-design’. Een bekend voorbeeld is de keuze voor het M-ticket als goedkoopste ticket van De Lijn. Daar heb je een smartphone met mobiele data en een betaalapp voor nodig. Het is veel complexer dan het oude sms-ticket dat merkelijk duurder is. Wie geen gebruik kan of wil maken van die digitale diensten wordt alsmaar meer met hogere tarieven geconfronteerd. Ook de overheid gaat mee in die digitaliseringstrend.

Dat zorgt voor onbedoelde discriminatie op basis van digitale merites. De blinde digitaliseringspush leidt tot frustratie en ongenoegen, omdat de verantwoordelijkheid om te kunnen omgaan met deze digitale diensten helemaal op de schouders van burgers is terechtgekomen.

Verder lezen.

NATHALIE DULLEMONT – Beleidsmedewerker sociaal beleid, armoedebestrijding en ouderenzorg op het kabinet van Rudy Coddens (Vooruit) in Gent

JAN VAN HEE – Docent, onderzoeker en opleidingscoördinator aan de Arteveldehogeschool Gent

Samenleving & Politiek, Jaargang 28, 2021, nr. 9 (november), pagina 26 tot 31

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Berlare weigert verbod op kernwapens te onderschrijven

Ik ben zeer ontgoocheld over het wegstemmen van ons toegevoegd punt op de afgelopen gemeenteraad. Vooruit en Groen hadden opgeroepen om, zoals intussen 80 andere Belgische gemeenten, de oproep van ICAN te ondertekenen om kernwapens te verbieden. 

Op 23 oktober 1983 kende België de grootste betoging uit haar geschiedenis, toe liepen 400 000 mensen mee in de mars tegen de kernwapens, die in Florennes werden opgesteld. Ik liep toen als 15-jarige mee en schreef er later nog een thesis over.

Het was ook één van de weinige betogingen waar alle grote ideologieën verenigd opstapten tegen de verschrikking van de kernwapens, tegen het doembeeld van het einde van het leven op aarde. Pax Christi, de Nooit Meer Oorlog-leuze van de Vlaams-nationalisten en het vredesoptimisme van de liberalen en het socialistische internationalisme liepen er hand in hand. De Belgische bevolking zag het niet zitten om voor de allerlaatste keer het slagveld van Europa te worden. 

Mijn tussenkomst in de gemeenteraad

Door haar geschiedenis als speelbal tussen de grootmachten leeft in België een sterke aversie tegen de oorlog en net daarom heeft het zo’n talent ontwikkeld van diplomatie en overleg. Geen wonder dat er 4 Belgische nobelprijswinnaars voor de Vrede zijn.

Intussen is de Koude Oorlog al meer dan 30 jaar achter de rug en ondertekenden 122 landen op 7 juli 2017 het VN Verdrag inzake het verbod op kernwapens. Wat opvalt is dat België dat, als kleine westerse democratie, niet deed.

ICAN (International Campaign to Abolish Nuclear Weapons) is een NGO die strijdt voor een wereld vrij van kernwapens. Zij kreeg in 2017 de nobelprijs voor de vrede. 

Zij roept alle landen die niet tekenden alsnog op om dit te doen. Ook steden en gemeenten uit landen die niet tekenden, kunnen het verdrag ondersteunen door het ICAN Cities Appeal te onderschrijven. In België hebben reeds een tachtigtal steden en gemeenten dit ondernomen. 

Alle oppositiepartijen stemden om deze verklaring te ondertekenen, de meerderheidspartijen Open VLD en N-VA onthielden zich. 

Burgemeester Gabriëls verantwoordde zich dat de gemeente als principe heeft geen boven-gemeentelijk onderwerpen te behandelen. De meerderheid is blijkbaar vergeten dat Berlare in het verleden reeds meerdere van dit soort verklaringen ondertekende, zoals het ‘Mayor for peace’-charter. De in 2018 geplante Vredesboom staat te verpieteren …

Afgelopen donderdag stonden we bij één of meerdere herdenkingen van de 1ste wereldoorlog. Waar we we woorden “we’ll never forget”, “we mogen dit nooit vergeten” herhaalden. We konden geen betere eer bewijzen aan de gesneuvelden en de vele burgerdoden van toen door ons steentje bij te dragen voor een meer duurzame vrede. Helaas dacht de meerderheid er anders over. We konden hier een belangrijk sein naar de hogere overheid geven, maar de  burgemeester koos er voor om er een meerderheid-minderheid-spelletje van te maken.

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

De gemeenteschool van Uitbergen is van “ons”

Dit is mijn tussenkomst in de bijzondere gemeenteraad over de mogelijke overname van onze gemeentelijke dorpsschool “De Kleine Schuit” in Uitbergen.

Vorige gemeenteraad erkenden we nog de oudervereniging van De Kleine Schuit als feitelijke vereniging en op 14 juni hebben we de nieuwe naam van de school boven de doopvont gehouden en het pedagogisch project uitvoerig besproken. Dat pedagogisch project is de onderwijsvisie op lange termijn. Ik herhaal, op lange termijn. Daarmee hebben we als gemeentebestuur het engagement genomen om nog zeer lang zorg te dragen voor onze enige gemeenteschool.

Ik herinner me een sterk inhoudelijk debat over de kernwaarden om ze nog meer toekomstgericht te maken. Was dat allemaal voor de show?

Dat, collega’s, noemen ze een rad voor de ogen draaien. Terwijl de schoolraad, de leerkrachten, de ouderraad, de OVSG én de gemeenteraad het beleid op lange termijn vorm aan het geven waren, plaatste het schepencollege De Kleine Schuit in het uitstalraam.

Beluister hier mijn tussenkomst in de Gemeenteraad



Nee, niet echt het uitstalraam, want dit is een dealtje, zoals we intussen wel gewend geraakt zijn, in de coulissen

Geen wonder dat leerkrachten en ouders vreselijk boos zijn.

Een jaar lang werd gewerkt aan het nieuwe pedagogisch project en dan komt plots uit het niets die mogelijke overname? Het staat niet in het meerjarenplan, misschien was het daarvoor niet belangrijk genoeg? Het idee is nooit geopperd in de gemeenteraad of, belangrijker nog, in de schoolraad. Een visie op lange termijn is dus duidelijk niet aan jullie besteed.
Moest dit een examen strategisch management zijn, dan mochten jullie in september terugkeren. 

UIteraard heb ik niets tegen het GO, of tegen het katholiek onderwijs en al zeker niet tegen het gemeentelijk onderwijs. Het maakt me vooral boos dat jullie in de achterkamertjes, boven de hoofden van alle betrokkenen, onze school, ik herhaal ONZE school, van de hand willen doen. 

Iedereen is er het over eens dat onze gemeenteschool een pareltje is van een dorpsschool, met een enthousiast leerkrachtenteam, met een fantastische ouderwerking en een goede onderwijskwaliteit. Onze enige gemeenteschool, verankerd in onze kleinste deelgemeente. Een deelgemeente, die voor de rest van veel andere voorzieningen verstoken blijft. Een uitpost in onze gemeente, die dank zij onze gemeenteschool, toch nog een stukje openbaar vervoer ziet passeren, toch nog een jeugdig dorpsleven kan ervaren. Die school is de mortel die de kleine samenleving daar verbindt.

Het is geen geheim wanneer ik zeg dat ik enorme moeite heb met jullie beleid in het algemeen, die doorschiet in het nutsdenken, waar de output belangrijker geworden is dan de outcome. De cijfertjes belangrijker dan de mensen. Enkel nog doen wat echt moet, maar niet wat echt noodzakelijk is. Investeren in prestige en schone schijn, maar niet in mensen. 

Dit is een mooi voorbeeld daarvan. Het schooltje moet verkocht worden omdat het geld kost, maar het bestuur weigert de maatschappelijke winst te zien van dit schooltje. Alles mag opgeofferd worden om in 2024 te kunnen uitpakken met jullie fetish van de lage belastingen. 

Dan durf ik mij luidop af te vragen wat het volgende zal zijn. Hoe lang zal het duren dat bijvoorbeeld ons woonzorgcentrum zal geprivatiseerd worden? Zoals het aan het gebeuren is in andere steden en gemeenten. 

Moest dit een examen overheidsmanagement zijn, dan mochten jullie in september terug komen. 

Ik zal nu weer aan het stoken zijn, zeker, en onrust aan het zaaien zijn? Zoals collega Poppe, die de zwarte piet toegestuurd kreeg omdat hij op het juiste moment de juiste vraag durfde te stellen. Collega’s, laat het duidelijk zijn, onze rol als gemeenteraadslid is om vragen te stellen én om dingen in vraag te stellen. Iets wat ik toch mis bij de collega’s van de meerderheid. 

Vragen stellen en debat zorgt immers niet alleen voor de broodnodige transparantie in het beleid, zorgt ook voor een steviger onderbouwd beleid.

Collega’s, in de brief van de burgemeester mochten we lezen:
“De openlijke en weinig subtiele vraag maandagavond van raadslid Poppe heeft een participatief en communicatief traject dat net in voorbereiding was, in de voet geschoten.”

Zie, daar word ik kwaad over en ben ik over de partijgrenzen heen solidair. Neen, collega’s, niet raadslid Poppe heeft een participatief en communicatief traject afgeschoten. Dat heeft de meerderheid gedaan.

Beroepshalve ben ik vaak met transitie en verandering bezig én elke expert in Change Management, zal u het volgende vertellen: om een moeilijke verandering te laten slagen, of dat nu in een bedrijf is of een andere organisatie of in de samenleving, is transparantie en participatie noodzakelijk. Niet op te starten wanneer het traject al bezig is, maar wel vanaf de eerste stap, vanaf de eerste denkoefening. 

Hoe kun je in hemelsnaam er een transparant en participatief traject van maken als je eerst in het geheim de deal rond maakt en het dan presenteert als een voldongen feit? 

Moest dit een examen Verandermanagement was, mochten jullie in september terugkeren.

Dit gebrek aan transparantie, deze achterkamertjespolitiek, de onwaarheden op de vorige GR en het feit dat de meerderheid alles kwijt wil wat geld kost, is niet alleen politiek én beleidsmatig zeer onverstandig, maar is lachen met de principes van deontologie en de democratie en zal opnieuw de anti-politiek voeden

Sorry, collega’s, maar ik ben boos en de gemeenteschool van Uitbergen moet blijven!

Geplaatst in Berlare, Lokaal beleid, onderwijs, visie | Tags: , , , | Een reactie plaatsen