Vandaag is het Werelddag van verzet tegen armoede. Ook dicht bij ons leven mensen, gezinnen en kinderen in erbarmelijke omstandigheden.
In Berlare stijgt de ongelijkheid spectaculair. Door de instroom van kapitaalkrachtige nieuwkomers, het bewuste beleid van gentrificatie en de krakkemikkige sociaal huisvestingsmaatschappij is wonen zo goed als onbetaalbaar geworden voor de minder gegoede mensen.
Vorige week hebben we aangekaart dat Berlare op de 2de plaats staat in België wat betreft de duurste appartementen, maar Berlare staat in Oost-Vlaanderen ook op de 2de plaats staat op de armoede-index.
17% van onze inwoners heeft moeite om op het einde van de maand de eindjes aan elkaar te knopen.
Tot op heden zien we in onze gemeente geen enkele inspanning. Zoals we in 2018 vroegen: tijd voor beleid!
Actie van Vooruit en Groen aan het Donkmeer voor betaalbaar wonen (9 oktober 2021)
De duurste appartementen van België staan in Knokke, niet echt een verrassing, wat wel verrassend is: Berlare staat op de tweede plek met een erg hoge mediaanprijs van 433.000 euro (Trends, 13/09/2021). De vele nieuwbouwprojecten aan de Donk, maar ook elders, zorgen er voor dat het aanbod van degelijke én betaalbare woningen sterk verminderd is.
Alle nieuwbouwprojecten zijn immers dure appartementen, al dan niet met uitzicht op het Donkmeer. Ondanks het voornemen van het huidig bestuur om de horeca te vrijwaren, wordt die steeds meer vervangen door dure lofts en exclusieve woonprojecten.
Op die manier worden de gewone inwoners drie keer gestraft: het aanbod van degelijke én betaalbare woningen verdwijnt, de prijzen voor vastgoed en huur swingen de pan uit én het uitzicht op ons prachtig Donkmeer wordt steeds meer het monopolie van de rijke nieuwkomers.
Een woning huren of kopen wordt stilaan onbetaalbaar. Terwijl projectontwikkelaars en vastgoedspeculanten de winsten opstapelen, zien gewone gezinnen in Berlare de huur- en woningprijzen alleen maar stijgen.
Sociale woningen brengen ook weinig soelaas. Hulp in Woningnood is een krakkemikkige en volledig gepolitiseerde sociale huisvestingsmaatschappij met een dienstverlening, die naam onwaardig, en met een sterk verwaarloosd patrimonium.
248 mensen uit Berlare staan op de wachtlijst voor een sociale woning, dat zijn er 54 meer dan in 2019. Er zijn zo’n 376 sociale huurwoningen in Berlare en amper 21 woningen die verhuurd worden via een sociaal verhuurkantoor. Dit is zo’n 5,8% van het aantal woningen in Berlare.
De Vlaamse overheid had de doelstelling geformuleerd om tegen 2025 50.000 extra sociale huurwoningen te realiseren, daarvan zouden er 99 in Berlare gerealiseerd worden. Dit werd vastgelegd in het zogenaamde Bindend Sociaal Objectief (BSO). Tot op heden zijn daarvan slechts 60% gerealiseerd en volgens de cijfers van Vlaamse Maatschappij voor Sociaal Wonen zijn er 0 gepland voor de volgende jaren.
Toch is de BSO slechts een verouderde minimumnorm en zullen we toch minstens 10% sociale woningen nodig hebben om de wachtlijsten weg te werken. Vele kwetsbare huurders zijn momenteel gedwongen te huren op een private huurmarkt die voor hen eigenlijk onbetaalbaar is. Een sociale woning maakt een wereld van verschil in de strijd tegen armoede.
Het is nu ook hét moment om te investeren. Het bouwen van sociale woningen stimuleert de bouwsector als motor van de economie én draagt bij aan het klimaat met meer energiezuinige woningen.
De meeste woningen van Hulp in Woningnood, zelfs de meest recente uit 2006, zijn in een lamentabele toestand. We konden zelf de vele vochtproblemen en de ongezonde schimmels waar de bewoners mee kampen, vaststellen. De bewoners worden ook op kosten gejaagd door de slechte isolatie, lekkende waterleidingen en slecht functionerende boilers.
Tegen 2023 komt er een fusie van Hulp in Woningnood met de sociale huisvestingsmaatschappijen en sociale verhuurkantoren uit Dendermonde. We hopen dat de nieuwe Woonmaatschappij Dender Noord wel zal functioneren als een klantgerichte huisbaas en zal investeren in noodzakelijke renovaties en nieuwbouw.
Vooruit en Groen Berlare vragen dan ook:
Het behalen van het Bindend Sociaal Objectief tegen 2025 en het streven van 10% sociale woningen tegen 2035.
Dringende renovatie van de woningen van Hulp in Woningnood, die in gezondheidsbedreigende toestand verkeren
Democratische controle op de werking van de Sociale Huisvestingsmaatschappij Hulp in Woningnood.
Transparantie in het fusieverhaal met de andere sociale huisvestingsmaatschappijen.
Een huurgarantiefonds die huurders met een beperkt inkomen helpt om op de private markt een degelijke woning te huren.
Het versterken van Sociale Verhuurkantoren (SVK’s) en het uitbreiden van hun aanbod.
Het verplichten via het vergunningenstelsel om een percentage sociale woningen of sociale kavels te realiseren binnen elk bouw- of verkavelingsproject van een zekere omvang.
We kunnen ons niet van de indruk ontdoen dat dit een bewuste strategie is van het lokale bestuur om minder gegoede inwoners de gemeente uit te jagen ten voordele van nieuwkomers met een dikke portefeuille. Berlare maakt zich schuldig aan geïnstitutionaliseerde en structurele gentrificatie. Lucratieve vastgoeddeals zijn voor het huidig bestuur belangrijker dan het welzijn van haar bevolking. Met de instroom van kapitaalkrachtige nieuwkomers wil de Open VLD ook haar kiespubliek vergroten om een afstraffing in 2024 te voorkomen.
Van alle organisaties, profit, non-profit en overheid, wordt verwacht dat ze hun klanten, partners en ruime omgeving informeren. Een klein bedrijfje of een grote overheidsdienst onderhouden daarom een website, om tekst en audiovisueel materiaal met de buitenwereld te delen. Zo’n digitaal platform is niet langer een ‘nice tot have’ visitekaartje, het is vooral de noodzakelijke aanwezigheid van de organisatie in de digitale wereld. Zonder website geen identiteit, zonder identiteit geen bestaansreden.
Fragment HTML WordPress-site
Er was een tijd waarin je minstens een serieuze basiskennis HTML, de code die wordt gebruikt om een webpagina en zijn inhoud weer te geven, nodig had om een eenvoudige website te publiceren. Gelukkig kwamen er snel systemen om dit te vereenvoudigen, eerst de opmaakprogramma’s (of editors), zoals Frontpage en Dreamweaver, waarmee statische websites konden gemaakt worden, daarna de contentmanagementsystemen. Beide werken met een ‘What You See Is What You Get’-editor (WYSIWYG) waarmee je zelf de html-codes en andere opmaaktalen kunt toevoegen, zonder over de technische bagage van een websiteontwikkelaar te beschikken.
editor HTML-modus
WYSIWYG-editor WordPress
Een contentmanagementsysteem (CMS) is dus een softwaretoepassing, meestal een webapplicatie, die het mogelijk maakt om eenvoudig en zonder veel technische kennis informatie op het internet (of een intranet) te publiceren. Die digitale inhoud kan de vorm hebben van tekst, multimedia of elk ander type bestand. Met een goed contentmanagementsysteem kun je zelf relatief veel wijzigen en bijsturen aan de website zonder dat er ontwikkelwerk nodig is. Het is ook mogelijk om verschillende gebruikersrollen voor het contentmanagementsysteem te bepalen waarbij bijvoorbeeld bepaalde medewerkers enkel hun eigen pagina kunnen wijzigen. Het is aan te bevelen dat er maar één persoon (de zogenaamde administrator) is die de mogelijkheid heeft om de navigatie en de structuur van de gehele website te wijzigen. (Callewaert, 2014)
Zonder een CMS zou je een statisch HTML-bestand moeten schrijven en dit naar je server moeten uploaden. Met een CMS kun je gewoon schrijven in een interface en mediabestanden makkelijk opladen. Meer dan de helft van alle 1.234.228.567 websites online gebruikt een CMS. (Schäferhoff, 2020)
Het begrip CMS had een decennium geleden een iets bredere betekenis dan vandaag. Oorspronkelijk was de term bedoeld voor alle systemen die content beheren op interne en externe netwerken. Nu is de betekenis verengd tot webapplicaties om dynamische websites te beheren. In de wandelgangen durven scherpslijpers en puristen nog een onderscheid te maken tussen een CMS, een WCMS (Web Content Management System) en een ECM(S) (Enterprise Content Management System), die alle inhoud van een organisatie beheren, al dan niet beschikbaar gesteld via de website.
Dergelijke systemen zorgen uiteraard voor een grote efficiëntiewinst binnen de organisatie, niet alleen door de contentcreatie en -beheer te verdelen over verschillende medewerkers, maar ook door onnodige klantcontacten te vermijden door relevante informatie en veelgestelde vragen online beschikbaar te stellen.
Daarnaast is het natuurlijk het belangrijkste marketinginstrument van de organisatie, door
de naamsbekendheid te verbeteren.
het verkeer naar de juiste pagina’s toe te leiden.
het genereren van leads en contacten.
de content te laten delen via sociale media en andere websites.
Toen ik afgelopen donderdag van enkele dagen vakantie in de Ardennen terugreed, werd het een ware expeditie om de ondergelopen straten en wegblokkeringen te vermijden. Toch bleef vooral het beeld van de mensen die vruchteloos hun huizen trachten te beschermen tegen het wassende water op het netvlies plakken.
Toen ik ’s avonds de ware omvang van de ramp op televisie zag, kreeg ik het pas echt koud.
Ook in onze streken zijn mensen getroffen door wateroverlast, maar vooral in de omgeving van Luik is het leed enorm. Naast de betreurde doden zijn er talrijke mensen, die alles kwijt zijn.
Vooruit-Groen Berlare start alvast een eigen inzameling.
Via dit formulier kun je laten weten of wij (of andere organisaties) jou kunnen contacteren voor het ophalen van hulpgoederen.
Wij hebben immers niet de stockageruimte om grote goederen (zoals meubelen) op te slaan.
Door het invullen van dit formulier geef je de toestemming dat wij jouw gegevens doorgeven aan hulporganisatie (zoals het Rode Kruis ed.) of overheidsdiensten. Na het beëindigen van deze actie worden alle gegevens gewist.
Wanneer er behoefte is aan de goederen, die je beschikbaar stelt, zal je gecontacteerd worden.
Op de Berlaarse gemeenteraad van 14 december diende ik het voorstel van beslissing in om toe te treden tot de Statiegeldalliantie. Deze organisatie, die bestaat uit onder meer landbouw- en natuurorganisaties, bedrijven en gemeentebesturen, ijvert voor de invoering van statiegeld op blikjes en plastic flesjes. Eind november werd door de Statiegeldalliantie de campagne “Statiegeld? Yes we can!” opgestart.
Tot mijn verbijstering weigerde de meerderheid hierover te stemmen.
Onbegrijpelijk, want op onze lokale sociale media kunnen we lezen hoeveel mensen zich ergeren aan aan het vele zwerfvuil in onze bermen. Dit is niet alleen esthetisch een minpunt, maar voor veehouders is dit een enorm probleem wanneer de blikjes in het maaisel terecht komen: dit leidt niet alleen tot groot dierenleed, maar ook tot financiële verliezen voor onze landbouwers.
Recente cijfers tonen aan dat dat plastic flesjes en blikjes verantwoordelijk zijn voor 40 procent van het zwerfvuil.
We worden gesteund door de publieke opinie, de evolutie in de buurlanden en de regeerakkoorden van diverse Belgische regeringen. 8 op de 10 Belgen willen immers dat er statiegeld komt. In 8 Europese landen bestaat statiegeld op blik en plastic flessen al jarenlang. 10 Europese landen beslisten de voorbije vier jaar om statiegeld in te voeren of uit te breiden.
Met deze campagne willen we de politici aanmoedigen om door te zetten, en statiegeld snel in wetten en decreten te schrijven.
De argumenten van de meerderheid om hierover niet te stemmen raken kant nog wal. Burgemeester Gabriels en gemeenteraadsvoorzitter De Gucht voerden immers aan dat statiegeld geen gemeentelijke materie is.
Dit is uiteraard onzin, we vragen niet om statiegeld zelf in te voeren, iets wat de gemeente Bredene bijvoorbeeld wel deed, maar gewoon dat het gemeentebestuur deze campagne zou ondersteunen en hiermee haar signaalfunctie zou vervullen. Deze campagne is volledig gratis en de enige inspanning was een mailtje sturen.
Dit is de oppositie monddood maken en daarom diende ik ook een klacht bij de gouverneur. De meerderheid moet weten dat ze een deel van de oplossing voor het ergerlijke en schadelijke zwerfvuilprobleem negeert. De toekomst zal hen ongelijk geven.”
Zelf ben ik wel een grote believer in statiegeld, omdat mensen nu éénmaal “motivatie-triggers” nodig hebben om iets te doen (de zogenaamde “maatschappelijke ruil”): die kunnen intern zijn (overtuiging) of extern zijn (angst voor bestraffing of het krijgen van een beloning).
Aangezien we niet iedereen kunnen overtuigen, hebben we die externe triggers nodig. Karel De Gucht gaf op de Gemeenteraad het voorbeeld hoe Kagame, met een schrikbewind, Rwanda tot één van de properste landen van Afrika maakt. Zelf heb ik in Zimbabwe (in de jaren 90) gezien hoe rijen mensen stonden aan te schuiven om hun lege blikjes in te wisselen bij de supermarkt.
De kostprijs om de inzameling te organiseren zal best meevallen, aangezien de technologie om blikjes en flesjes in te zamelen reeds bestaat en in het buitenland reeds al lang in gebruik is. De meerkost kan ook voor de producent én consument een stimulans zijn om te zoeken naar alternatieven (= minder en andere verpakkingen). En ik ben wel best trots om vast te stellen dat Vlaanderen de topregio is wat betreft recyclage (zelfs de BBC maakte hierover al reportages). Nu nog een topregio worden op vlak van vermijden van zwerfvuil.
Intussen is het meer dan 20 jaar geleden dat ik de keynote van “Informatie ’99” in de Koninklijke Bibliotheek te Brussel mocht geven: “Informatiearmoede : zorgt ICT voor een nieuwe kloof in de maatschappij ?”. Waarschijnlijk was de VVBAD toen de eerste organisatie in Vlaanderen die aandacht schonk aan deze maatschappelijke uitdaging.
sp.a/Groen berlare is blij dat het gemeentebestuur gezorgd heeft dat er extra bussen kunnen rijden op de spitstijden in deze coronatijden. Die zijn broodnodig om de overbevolking op de bussen te vermijden. Toch vreest sp.a/Groen dat dit een druppel op de hete plaat van de vervoersregio zal zijn.
Eind 2021 zal ons openbaar vervoer er helemaal anders uitzien, want Vlaanderen wordt verdeeld in 15 vervoerregio’s. Berlare valt onder regio Aalst.
“Berlare is zeer slecht bedeeld op vlak van openbaar vervoer.”, verklaart gemeenteraadslid Jan Van Hee (sp.a-Groen). “Wij vrezen dat met de introductie van de vervoersregio de toestand niet zal verbeteren, integendeel.”
“Niet dat er in onze gemeente veel openbaar vervoer is af te bouwen.” gaat Christelle Vanhouwe, ondervoorzitter sp.a Berlare en moeder van een kind met een zware handicap, verder. “Uit recente cijfers van Vlaams minister Lydia Peeters blijkt dat er in Berlare in totaal 53 bushaltes (uitgezonderd belbushaltes) zijn. 0 daarvan zijn toegankelijk voor mensen met een rolstoel (en bij uitbreiding kinderwagens) of voor mensen met een visuele handicap, door bijvoorbeeld ribbellijnen of rubbertegels.”
Reizigers uit landelijk gebied, zoals Berlare, zullen volgend jaar moeten rekenen op flexbussen, taxi’s en deelauto’s. Een nieuwe ‘mobiliteitscentrale’ moet dat aanbod voor dit ‘vervoer op maat’ samenbrengen, plannen en factureren aan de reizigers via een app.
Van Hee gaat verder: “Maar de tarieven voor dat aanbod liggen nog niet vast. Zullen mensen in Berlare en andere landelijke gebieden meer moeten betalen voor dat ‘vervoer op maat’ dan voor een rit op de gewone bus van De Lijn die enkel nog in en tussen de steden zullen rijden? Het budget dat toegekend werd door de Vlaamse regering naar de 15 verschillende vervoerregio’s is hiervoor alvast ontoereikend.
We merken dat delen van Berlare, vooral omgeving Uitbergen, zelfs niet gedekt zullen worden door dit zogenaamd flexvervoer.
Zal Uber ingeschakeld worden voor dit Flexvervoer? Het feit dat Uber vanaf nu beschikbaar zal zijn in heel Vlaanderen, stemt me alvast niet gerust. Ik vrees voor dure ritten en geen verzekerd aanbod. En dan zeg ik nog niets over de arbeidsomstandigheden van deze taxichauffeurs.
Openbaar vervoer moet toegankelijk blijven voor iedereen. Daarom moet het vervoer op maat hetzelfde tarief hanteren als op de bussen van De Lijn, in alle vervoersregio’s. De sociale opdracht van het openbaar vervoer mag niet in het gedrang komen.
Voor het vervoer op maat zijn de lokale besturen zelf verantwoordelijk. Sommige lokale besturen schakelen vrijwilligers in om senioren te vervoeren.
Stefaan Vermeulen, voorzitter van Groen Berlare gaat verder: “Meer dan een jaar geleden, op de gemeenteraad van september 2019, heeft Cindy Roelandt (sp.a-Groen) het voorstel voorgelegd om een systeem van betaalbare deelauto’s in Berlare te introduceren. Het schepencollege ging dit onderzoeken, maar tot op heden is het op dat front muisstil. We staan niet alleen met deze vraag: het was ook één van de concrete voorstellen op de Klimaattafel in Berlare van afgelopen september. De vraag is wanneer dit in Berlare, Overmere en/of Uitbergen wel mogelijk zal zijn?”
Sinds enkele maanden kunnen de inwoners van de buurgemeente Laarne (en deelgemeente Kalken) gebruik maken van Cambio. Naast Cambio is er natuurlijk ook Partago of Dégage.
Jan Van Hee besluit: “Vooral senioren, mensen met een handicap en andere kwetsbare mensen dreigen van deze negatieve vervoersrevolutie de dupe te worden. Kwetsbare mensen dreigen opgesloten te worden in hun omgeving.”
Mijn eerste opdracht in het onderwijs, begin jaren negentig, was een interim in het beroepsonderwijs. Ik mocht Nederlands en maatschappelijke vorming geven aan die pubers. Twee vakken onderaan de ranking van hun interesses.
Gezweet dat ik heb, maar, man, wat heb ik heimwee naar die klassen. Sindsdien heb ik me nooit zo nuttig meer gevoeld in het onderwijs. Ik was jong, had een missie en was toen al een regelrechte “goestingdoener”.
Ik gooide het verplichte leesvoer de vuilbak in (sorry, Anton Van Wilderode) en liet ze sappige en hilarische stukken uit Kartonnen Dozen lezen. Boem Paukeslag: een levendig debat over homoseksualiteit … en de vraag waar ze terecht konden om dit boek helemaal te lezen.
Bij maatschappelijke vorming was een les over ruimtelijke ordening voorzien (ja, ik kon zelf ook de geeuw maar net onderdrukken), maar die liet ik vrij snel overgaan naar een discussie over democratie en politieke vertegenwoordiging.
Eén van de leerlingen gaf me toen een les die ik sindsdien meedraag in mijn politiek engagement: “Tja, meneer, het is toch niet verwonderlijk dat wij geen interesse hebben in politiek of dat we ons niet vertegenwoordigd voelen. Hoeveel arbeiders zitten er in het parlement? Hoeveel mensen met mijn roots zitten er in het parlement? Moet het parlement niet iedereen vertegenwoordigen?”
“Dat filosoferen een apart vak wordt in het katholiek onderwijs en ook leerlingen in het bso er kennis mee maken, vindt filosofe Griet Galle een goede zaak. ‘Het wapent leerlingen tegen fake news.”
Op 18 oktober trekt de Ronde van Vlaanderen door Berlare. Een feest voor elke wielerliefhebber. Ook sp.a-groen gemeenteraadslid, Jan Van Hee, zal op post zijn om te supporteren, maar terzelfdertijd maakt hij zich grote zorgen.
In de afgelopen weken verklaarde schepen Vandersnickt in de pers dat er geen veiligheidsmaatregelen zullen getroffen worden om corona-besmettingen te vermijden. Hij rekent op de verantwoordelijkheidszin van de supporters, die gevraagd worden om een mondmasker te dragen.
“Iedereen weet dat supporteren en een pint drinken moeilijk samen gaan met een mondmasker en afstand houden. Er wordt geroepen en gejuigd, men verdringt elkaar aan de dranghekkens. Allemaal serieuze risico-factoren om het virus vrij spel te geven.”
Jan Van Hee interpelleerde de schepen hierover in de gemeenteraad en vroeg bijkomende veiligheidsmaatregelen, maar ving bot.
Het sp.a-groen gemeenteraadslid vindt de uitspraken van de schepen onbezonnen en hij vindt het onverantwoordelijk dat er geen bijkomende maatregelen getroffen worden.
Tot voor kort bleef Berlare zo goed als gespaard van besmettingen, maar de afgelopen weken gaan die snel de hoogte in.
“In ons woonzorgcentrum werkt het zorgpersoneel zich uit de naad om de besmettingsgolf in te dammen en intussen kreeg Berlare van Sciensano het hoogste alarmniveau 4 opgeplakt. In deze omstandigheden geen extra maatregelen opleggen, is spotten met de gezondheid van haar burgers.”
Sp.a-Groen vraagt als veiligheidsmaatregelen het streng toezien op de mondmaskerplicht, het afbakenen van zones en het beperken van de capaciteit in die zones, zodat er voldoende veilige ruimte is voor de supporters. Volksgezondheid is een kerntaak van het gemeentebestuur en dat moet primeren op andere belangen.
Zolang de overheid en onderwijskoepels vasthouden aan het monopolie van bedrijven, blijft het onderwijs een conservatief bastion, schrijft Jan Van Hee.
De centen van de belastingbetaler moeten gaan naar kwaliteitsvol onderwijs en niet naar dure leerboeken.
Jan Van Hee 