Verkeersveiligheid: mag het iets meer zijn?

rara, uit welk land komt dit bord?

Vorige week op dinsdagochtend reed ik per fiets naar mijn werk in Gent.

Crash.

Bloed.

Stemmen in de verte.

Sirenes.

Het ene ogenblik reed ik op het fietspad, het ogenblik daarna lag ik bloedend op de openbare weg. Een onoplettende autobestuurder had zijn portier geopend op het moment toen ik passeerde. Ondanks mijn fluo-outfit had hij mij niet opgemerkt. Mijn helm zorgde er voor dat die deur er erger aan toe was dan ik.

Ik werd pijnlijk attent gemaakt dat de “zwakke weggebruiker” niet zomaar een platitude is: fietsers en voetgangers blijven overgeleverd aan de goodwill van autobestuurders. Ik ben groot, goed zichtbaar en ik kan blijkbaar tegen een stootje. Helemaal anders zijn de tienduizenden schoolkinderen en senioren die dagdagelijks het verkeer trotseren, ook in onze gemeente.

Het is de plicht van de overheid, ook van de lokale overheid, om van verkeersveiligheid een topprioriteit te maken en daar ook naar te handelen.

Dat er in onze gemeente nog werk aan de winkel is, bewijzen ook de zeer diverse berichten over de lokale verkeerssituatie op Inwoners Donkgemeenten overleggen met elkaar.

Daar is het Agentschap weer

Reeds jaren leven we in onze gemeente op gespannen voet met het Agentschap Wegen en Verkeer (AWV) sinds zij de voormalige provinciewegen overnamen. Een eerste confrontatie was er tussen 2010 en  het verwijderen van de verkeerslichten in de Burgemeesters De Lausnaystraat aan de Schoolstraat.

Toen het Gemeentebestuur het onderspit moest delven in dit dispuut besloot ze de toegang voor schoolkinderen zo veilig mogelijk te maken. Bij de renovatie van de IBO en de feestzaal werd gezorgd voor een doorgang tussen de Pastoor Pennestraat en de Burgemeesters De Lausnaystraat. Ook een verkeersvrij  “Kloosterstraatje” (tussen Kloosterlandstraat en Kruisstraat) behoorde ook tot dit plan: een veilige fiets- en wandelweg dat frequent gebruikt wordt door jonge weggebruikers. Helaas werd deze weg  op de laatste gemeenteraad toch deels open gesteld voor het autoverkeer.

Bij de wegenwerken op de N445 (Dendermondsesteenweg, Baron Tibbautstraat en de Fortstraat), zoals bij veel andere werken, mogen fietsers ervaren dat zij geen prioriteit zijn: wij moeten ons tussen de slecht geplaatste afrastering en het voorbijrazend verkeer laveren. Of zoals meermaals in Kalken: een kilometerslange omweg maken.

Wat gaan ze doen, ons in de hoek zetten?

Niet alleen de zwakke weggebruiker beleeft moeilijke tijden, de triestige grap van de plantenbakken in de Kerkstraat en de N445, zorgde voor een rits ongevallen met auto’s. Door deze en de andere wegenwerken ontstonden er op bepaalde plaatsen bovendien gevaarlijke putten in het wegdek.

Omdat dit gewestwegen zijn, is het gemeentebestuur niet bevoegd om er zelf iets aan te doen. Hopelijk belt de bevoegde schepen daarvoor dagelijks naar het Agentschap Wegen en Verkeer, want het gemeentebestuur is misschien niet bevoegd voor de gewestwegen, ze is wel degelijk verantwoordelijk voor de veiligheid van de mensen op haar grondgebied.

Iemand op Facebook maakte een terechte bedenking: moest het gemeentebestuur er zelf voor zorgen dat de juiste signalisatie er staat of zelf een emmertje asfalt in een put gieten, wat zou de reactie van het Agentschap of het Vlaamse Gewest dan zijn? “Wat gaan ze doen, ons in de hoek zetten?” Zou de gemeente vervolgd worden omdat ze haar verantwoordelijkheid neemt? Dit zou een mooie juridische case opleveren.

Een ander aanslepend dossier is de toekomstige heraanleg van de Emiel Hertecantlaan, waar een evenwicht gezocht wordt tussen bereikbaarheid van de winkels, de verkeersveiligheid en een mooi resultaat. Hopelijk wordt er hier geen enkele toegeving gedaan naar de veiligheid van de weggebruikers. Met een socialistische schepen zou dit geen probleem mogen zijn, dacht ik zo.